Fijne vrijdag: ”Hoe Iris contact maakte met haar lichaam en weer rust vond

Toen ik zes jaar geleden een punt zette achter mijn relatie en ervoor koos om een nieuwe start te maken met mijn twee kinderen, voelde dit zo goed aan. Ondanks een psychopathische ex lukte het mij om een goed leven op te bouwen. Er kwam een nieuwe man in mijn leven en we gingen samenwonen. We vormde een zalig samengesteld gezin. Maar ik miste iets. Ik had twee dochters en wilde graag een zoon. Omdat mijn vriend geen kinderen had en dit graag wilde, was de beslissing snel gemaakt. Ik werd zwanger… en nog van een jongen ook! Gelukzalig beleefde ik de zwangerschap. Maar door een bepaalde collega op het werk, die mij het leven zuur maakte, ben ik tijdens de zwangerschap vervroegd uitgevallen met harde buiken en moest verplicht rust nemen.

 

Toen bleek er veel meer aan de hand te zijn...

Wat was ik blij toen mijn zoon gezond en wel op de wereld kwam. Ik koesterde hem in mijn armen, maar dan letterlijk. Het was moeilijk om hem ergens alleen te leggen of te delen met anderen. Door hem zo te beklemmen liep heel de wereld door en ik kon niet volgen. Maar ik wilde alles zo perfect doen, een gezonde maaltijd voor de andere twee kinderen, een goede partner zijn, een kraaknet huis… De lat legde ik zeer hoog voor mezelf. De zwangerschap zette niet alleen mijn leefwereld op zijn kop, maar ook mijn hormonen namen mijn lichaam over. In die mate dat ik met periodes een vreselijk monster werd. Schreeuwen om aandacht, maar als ik dat dan kreeg sloeg ik het keihard weg, want ik kon het allemaal alleen. Uiteraard werd de hulp niet meer aangeboden. Ik werd moe van het tempo en gooide de handdoek in de ring of eigenlijk meer mijn zoontje in de zetel.

Bekijk het maar, ik stop ermee.

Mijn man liet mij opnemen, diagnose een postnatale depressie. Maanden van therapie en een hormonenkuur volgde. Ik voelde mij beter en brak de therapie vroegtijdig af. Ging terug aan het werk.

Mijn man was zelfstandige en de zaken gingen niet zo goed, veel ontevreden klanten. Hij zette zijn telefoon uit en schermde zicht af tegen deze boze klanten, dus kwamen ze bij mij aankloppen. Telefoons, mails, berichten, haatberichten met mijn naam getagt op sociale media. En dan ook nog een goed bedoelde postbode die al de aangetekende brieven van de zaak op mijn werk bracht.

Op deze manier kon ik mijn privéleven moeilijk afscheiden van mijn werk.
Uiteraard betaalde de klanten niet, facturen van leveranciers kwamen wel aan. Mijn spaarcenten raakten op en maandelijks kwam de deurwaarder aankloppen. We kregen financiële problemen.

Drie kinderen opvoeden, de grote druk op mijn relatie door een zaak die vierkant loopt, financiële problemen, geen vangnet van vrienden en familie, een vervelende ex, een dochter die aangeeft dat haar vader, mijn ex, haar mishandeld. Mijn lichaam raakte uitgeput. Mijn maag-darm-systeem raakte ontregeld, hoofdpijn, slapeloze nachten, angstaanvallen, huilbuien, woede-uitbarstingen en eczeem over mijn hele lichaam.

Er moest iets gebeuren, maar wat?
De dominante, jaloerse collega, die tijdens mijn zwangerschap mij het leven al zuur maakte, zag haar kans om mij volledig onderuit te halen. Wat tijdens mijn zwangerschap niet was gelukt, moest nu maar lukken. Ze vergrote mijn fouten en liet het lijken alsof ik mijn werk niet goed deed. Ik moest mij indekken, dus zocht ik naar een manier hoe ik dit kon doen. Elk contact met haar verliep via geschreven tekst. Elke keer maakte ik een kopie van deze tekst, omdat ze achteraf dingen bijschreef en hiermee naar mijn baas ging om aan te tonen dat ik fouten maakte. Dan moest ik mij verantwoorden. Hier kroop zoveel energie in en gefrustreerd bleef ik steeds achter.

De job die mij in het begin zoveel voldoening gaf, putte mij nu uit..

Andere collega’s bekeken mij minderwaardig. Het was de sympathieke, uitbundige, grappige, mondige collega vs. mezelf. De klusjes die niemand graag deed kwamen op mijn bureau te liggen. Met archiveren, brieven inpakken, koffie klaarzetten of kopieën maken kon ik niet veel verkeerd doen, volgens hen. Ik voelde mijn minderwaardig, maar ondanks alles bleef ik verder gaan, we konden de centen goed gebruiken.

Maar toen kwam de druppel die de emmer liet overlopen. De eerste schooldag van de kinderen. Ik had al maanden van tevoren die dag als verlof opgegeven en deze werd ingetrokken. Er moest permanentie zijn op de dienst. Die dag was er geen permanentie op het onthaal. De personeelsdienst vond dat ik deze taak maar op mij moest nemen, want ja welk werk deed ik dat belangrijker was en natuurlijk kon ik geen nee zeggen. Daar zat ik dan als invaller. Hoofdpijn, eczeem, niet geslapen en met een enorm schuldgevoel naar mijn kinderen toe. In grote lijnen werd het onthaal uitgelegd en ik hoopte dat andere collega’s hulp en begrip zouden tonen.

Niets was minder waar, ik stond er alleen voor.

Erger nog: boze blikken van collega’s, de bevestiging dat ik echt onbekwaam was. Ik ben toen naar huis gegaan en heb mij afgereageerd op mijn gezin om daarna in tranen uit te barsten. Er moest iets veranderen.

Mijn man maakte een afspraak bij de huisarts. Al mijn klachten werden onder de loep genomen, maar niets te vinden. Enkel de cortisol in mijn bloedwaarde was veel te hoog. Rust, antidepressiva en slaapmiddel moest ik nemen.

Voor het eerst heb ik geluisterd naar haar en gaf mezelf in haar handen.
Ze stuurde mij naar een andere psycholoog en hoopte dat ik niet weer vroegtijdig de therapie zou afbreken.

De huisarts bekeek de situatie maandelijks. De klachten verminderde tot de dag dichterbij kwam dat ik weer aan het werk moest. Dan kwamen de klachten terug en ging ik weer naar de huisarts voor een verlenging.

Ik was 19 jaar toen ik zwanger werd. Ik stopte met studeren en richtte mijn pijlen op mijn gezin. Heb altijd spijt gehad dat ik niet verder gestudeerd heb. Nu ben ik 33 jaar en in september start ik met een bacheloropleiding. Natuurlijk wordt er op mijn werk gelachen, want volgens hen haal ik dit niet, daar ben ik niet bekwaam voor. Ik heb mij medisch laten ontslaan en deze stap voelt zo goed aan.

Het geeft mij weer energie omdat de angst om terug te keren naar mijn werk verdwenen is en mij weer rust geeft.

Mijn man heeft de zaak ondertussen failliet laten verklaren en is in loondienst. De financiële problemen worden opgelost. Wij hebben elkaar teruggevonden, de rust is teruggekeerd in ons gezin en sinds jaren stralen wij weer.

Ik heb geleerd te luisteren naar mijn lichaam en sta anders in het leven.

Laat de wereld maar af en toe verder draaien, je hoeft niet steeds mee te draaien tot je op de grond valt.

*Naam van de auteur is uit privacyoverwegingen gefingeerd.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)