Fijne Vrijdag: Josine, een ster die mocht leren stralen

  • Home
  • Herstellen
  • Fijne Vrijdag: Josine, een ster die mocht leren stralen

Op vrijdag deel ik met jullie de positieve ervaringen van anderen in het overwinnen van hun burnout. Vandaag de ervaring van Josine. Over niet langer toneel hoeven spelen en mogen stralen.

 

Juni 2017. In rap tempo verdwijnen één voor één, dag na dag, de bladzijden van mijn ‘zo vind je geluk’-scheurkalender. De dagen en de jaren vliegen in snel tempo voorbij. Over een maand ‘vier’ ik mijn driejarig bestaan van de burn-out.

Juli 2014. Zesentwintig jaar. Hoogzomer. Die nacht beleefde ik mijn zoveelste slapeloze nacht. Driekwart jaar lang had ik niet één goede nacht geslapen. In de warme middagzon maakten wij ons klaar voor een verwarmd techno feestje. Met mijn partyoutfit aan en feestmake-up op, ging ik zitten in de tuinstoel. Ik was moe. Zo ontzettend moe.
Mijn huisgenoot kwam naast me staan en herhaalde wat ze de hele ochtend al tegen mij zei:
‘Je gaat niet mee, Jos!’ Ze herhaalde: ‘Jos, je gaat niet mee’. Hoe vaker ze het zei, hoe harder haar stem klonk. Het drong nog altijd niet tot me door. Ik zei: ‘Ik ga even mee. Ik wil zo graag’.

Totdat ze met verheven stem zei: ‘Jos, je blijft thuis. Je bent ziek!’

Het viel stil.

Het bleef akelig stil. Tranen volgden, in of buiten een lange huilbui om. De kleine hoeveelheid dagelijkse energie die ik vanaf dat moment kreeg toebedeeld, kreeg ik die dag dat ik crashte als souvenirtje mee. Een depressie nam daarbij zijn intrede, een angststoornis schoot na de vele paniekaanvallen als grote paddenstoel uit de grond. De tranen bleven stromen en het licht ging uit.

Akelig stil bleef het. Nu al drie jaar lang. Van mezelf vervreemd, wanhopig, eenzaam en het ergste: mijn toekomstbeeld en mijn dromen was ik kwijt.

 

En toch, vandaag in dit artikel, wil ik het graag zo verwoorden dat ik mijn driejarig bestaan van de burn-out inderdaad ‘vier’. Op naar het vierde jaar.

 

Mijn sociale leven veranderde drastisch in aantal qua vriendinnenafspraken en feestjes. De tijd dat ik nu alleen doorbreng, is minimaal verdubbeld. Steeds vaker herken ik mezelf weer in het kleine meisje dat zich dagenlang alleen kon vermaken met het bouwen van steden van lego op de zolder van het ouderlijk huis aan de rand van het kleine boerendorpje waar ik woonde. Daar waar ik opgroeide tussen rust en ruimte, waar hooguit het geloei van een koe mijn spel kon verstoren. Waar ik in de stilte mijn eigen verhaaltjes verzon.

Na jarenlang leven op fullspeed, vind ik steeds meer deze rust terug. Geen mobiele telefoon die mij kan storen in de avonduren. De internetverbinding gaat uit. Iedere dag wanneer het avondeten gegeten is.

In de stilte kom ik steeds meer terug bij mezelf.

 

Vooraan in de rits van therapeuten die ik in de afgelopen jaren bezocht, stond een alternatief genezer. Deze natuurgeneeskundige zei mij: ‘Je bent jezelf niet’. Ik begreep niet wat zij bedoelde. In verwarring had ik haar aangekeken. Ik leefde een leuk leven, ik genoot!, ik was blij met mezelf, met al mijn activiteiten en ik was zielsgelukkig. Juist in die jaren dat ik leefde op volle snelheid, was ik happy.

Verliefd was ik, op alles en iedereen.

 

Maar hoe langer mijn blik bleef glijden over de jaren die geweest waren, hoe meer gesprekken ik voerde met therapeuten en hoe vaker ik in de stilte terecht kwam, hoe meer ik ging beseffen: ik ben inderdaad mezelf niet.

Van een verlegen, stil meisje die weinig behoefte had aan sociaal contact, was ik opgebloeid tot enthousiaste, initiatiefrijke, sociale vrouw. Van grijs meisje was ik geliefd geworden, met een vriendenkring om mij heen waarvan bekenden al die verschillende namen niet onthouden konden.

Ik was geworden wie ik wilde zijn, maar ik was mezelf verloren.

Het toneelspel, me altijd maar aanpassen aan wat ik dacht dat anderen van me wilden en wat de maatschappij van mij verwachtte, eisten zijn tol.

Van mijn rol had ik jarenlang mogen genieten. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Maar het werd tijd dat het roer weer omging.

 

Ik wist dat ik om te kunnen herstellen trouw moest blijven aan wie ik was. Een project lonkte waaraan ik alleen in mijn eigen wereld in mijn eigen tempo kon werken. Juist in deze zware tijd, kwam mijn schrijverstalent tot bloei. Altijd al schreef ik, en trachtte een boek te vormen. Maar ergens liep het niet. Nooit was ik trots op het eindresultaat. Totdat tijdens een vakantie vorig najaar het kwartje viel. Ineens wist ik dat ik wilde gaan schrijven over de burn-out.

Ik nam plaats achter mijn laptop en het verhaal stroomde uit mijn handen.

Door de weinige energie kon ik maar enkele uren per week schrijven. Maar toch, het verhaal vertelde zich rap.

Het gaf me kracht en energie om mijn talent aan het werk te kunnen zetten.

Het uitgeefproces is nu in volle gang. Ik mag mezelf officieel schrijfster noemen.

 

Tegelijkertijd met het schrijven, vormden zich nieuwe toekomstdromen. Langzaamaan begon de zwarte duisternis waarin geen toekomst meer bestond, lichter te worden. Het schrijven schiep voor mij een nieuw verhaal: het creëerde een nieuw pad wat ik kon bewandelen. Er waren weer mogelijkheden.

Opnieuw vormden zich dromen en ging energie weer stromen. Mijn levenslust komt nu langzaamaan weer terug.

Ik ben er nog niet, maar ondanks dat ik mezelf nog steeds ziek voel omdat de leegte van de burn-out er iedere dag letterlijk in mijn lichaam nog is, lukt het me steeds meer het positieve ervan zien.

Want het is de burn-out die me een waardevolle zoektocht gaf naar mezelf. Ik weet nu als geen ander wat mijn zwakke plekken zijn, maar juist ook vond ik in de duisternis mijn talenten: wat mij uniek maakt en waarin juist ik uit kan blinken. De ster uit het cliché die kan gaan stralen.

Alsof ik nu pas de kracht heb om de wereld te zeggen: Hier ben ik. Watch me!

 

Geschreven door:

Josine, 29 jr

Logopediste, datingcoach voor verstandelijk beperkten en…. :schrijfster

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Dankjewel josine voor dit prachtige verhaal! Het geeft me het gevoel niet alleen te staan hierin. De intensiteit van je burn-out herken ik heel erg en alles wat het met je doet. En vooral; hoe lang en hoe zwaar de worsteling is.
En ondanks alles maakt dat inderdaad niet uit. Uiteindelijk is het een reis terug naar jezelf en dat is geweldig.

Dankjewel, Sarah, voor je lieve reactie! En ach, Josephine klinkt ook wel chique ;-). Jij ook heel erg veel toi toi!

Wauw Josephine, prachtig verhaal en ik herken mezelf. Ik denk dat voor iedereen het prachtigste cadeau is, jezelf opnieuw leren kennen. Wie je echt bent, zodat je met ‘gemak’ kan leven. Zodat je geen ‘moeite’ moet doen, voor niks of niemand, maar dat het leven gewoon door je kan stromen. Ikzelf ben ook op weg, nu 1en een half jaar na de diagnose, en inderdaad de vermoeidheid kan verdomd hard zijn. Maar we zijn keigoed bezig, nu ben je wie je hoort te zijn, met de activiteiten en de mensen rondom je die bij je passen. Ik wens je veel goede moed, ik hoor gewoon de hoop in je verhaal en dat is iets wat zo belangrijk is om vast te houden.
X Sarah

Merk net dat ik jouw naam verkeerd schreef, Josine dus :-), sorry hiervoor.

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)