Fijne Vrijdag: Renske mag meer aan zichzelf denken dankzij haar burn-out

 

 

Renske is 27. Vorig jaar augustus kwam ze thuis te zitten met een burn-out. Ze was lichamelijk een geestelijk totaal aan haar eind. Ze voelde zich verschrikkelijk en had nooit kunnen denken ooit de positieve kant van burn-out te kunnen zien. Tot nu. Ze is er sterker uit gekomen en deelt haar ervaring met jou!

Al weken voor de diagnose burn-out begon een scala aan lichamelijke klachten, vermoeidheid, niet kunnen slapen, hoofdpijn, misselijk, spierpijn en mij niet mezelf voelen. Uiteindelijk ben ik in augustus compleet ingestort. Van een vrolijke alleskunner naar een zielig hoopje mens. Bang, verdrietig en een schim van wat ik was. Toen ik daar zat had ik nooit kunnen denken ooit iets positiefs over mijn burn-out te kunnen zeggen. Maar alles wat ik toendertijd gelezen heb is waar. Je komt hieruit en je wordt hier alleen maar sterker van. Dit is ook de boodschap die ik aan een ieder mee wil geven die dit lees: je kan dit! Je bent zoveel sterker dan je ooit had kunnen denken. En je staat hier niet alleen in.

Zo! Na deze introductie hierbij mijn burn-out verhaal.

 

Hoe ik een burn-out kreeg

 

Mijn burn-out is een samenloop van verschillende omstandigheden geweest. Drukke baan als oncologieverpleegkundige, druk sociaal leven en alles wat daarbij komt kijken . Alles wilde ik 100% goed doen. Mijn agenda stond standaard ragvol gepland. En daarbij de zorg die ik altijd wilde dragen voor de mensen die ik lief heb. Dit alles zorgde ervoor dat ik mijzelf compleet voorbij gelopen ben.  Ik wilde dat iedereen het goed had en cijferde mijzelf hierdoor compleet weg.

De dingen die ik geleerd heb door mijn burn-out overlappen elkaar. De kern ervan is dat ik meer aan mijzelf moet denken en dat dit niet erg is.

 

Niet mijn schuld

 

Ik heb in het verleden dingen meegemaakt waarvan ik in de loop der tijd ben gaan geloven dat het mijn schuld of mijn verantwoordelijkheid was. Door gesprekken met mijn psycholoog ben ik in gaan zien dat dit nog mijn schuld noch mijn verantwoordelijkheid was. Door die gesprekken zijn we er ook achter gekomen dat deze gebeurtenissen PTSS veroorzaakt hebben, waarvoor ik EMDR krijg. Zonder mijn burn-out had ik dit waarschijnlijk nog steeds ver weg geschoven.

 

Je kan niet alles 100% doen

 

Voor mijn burn-out had ik de drang alles voor de volle 100% goed te willen doen. En het liefst nog 120%. Werk, huishouden, vriendschappen, mijn huwelijk. Mijn burn-out heeft mij laten inzien dat ik ook dingen uit handen mag geven. Het is niet het einde van de wereld om de afwas een keer te laten staan, of een afspraak afzeggen. Ook met 80% of minder is het goed.

Ik ben wie ik ben, en dat is goed genoeg

 

Ik was voor mijn burn-out eigenlijk nooit tevreden met wie ik was. Eigenlijk was het nooit goed genoeg. Sporten deed ik om er beter uit te zien, af te vallen, maar nooit gewoon omdat ik het fijn vond om te doen. Als ik in de spiegel keek vond ik altijd dingen die niet oke waren, in plaats van te kijken naar waar ik wel blij mee was. Ik kon mij erg druk maken over wat andere mensen van mij vonden, en probeerde het altijd iedereen naar zijn zin te maken.

Ik heb geleerd dat ik ben wie ik ben en dat is goed genoeg. Als mensen mij niet aardig vinden, of vinden dat ik dingen anders zou moeten doen kan ik dat naast mij neerleggen.

Ik hoef niet te veranderen wie ik ben, alleen omdat iemand anders dat vind.

Als ik in de spiegel kijk kan ik eerlijk zeggen dat ik tevreden ben met mijzelf. Ik draag de kleding die ik leuk vind, zonder continu te denken over welke lichaamsdelen ik eigenlijk zou willen bedekken. En ik sport omdat ik het fijn vind en ik merk dat het goed voor mij lijf is.

Mensen dichtbij laten komen

 

Voor mijn burn-out had ik eigenlijk altijd een muurtje om mij heen. Ik had genoeg vriendschappen waarin ik veel deelde en ook in mijn relatie was ik open. Desondanks bleef er altijd een muurtje om mij heen. Als ik mensen niet echt dicht bij mij liet komen konden zij mij ook niet kwetsen.

Door gesprekken met mijn psycholoog heb ik geleerd dat ik moet leren het muurtje stukje bij beetje af te breken bij mensen die ik 100% vertrouw. En dat als ik iemand dichtbij laat komen, dit niet betekend dat mensen mij automatisch gaan kwetsen.

 

Als ik terugkijk op de afgelopen maanden ben ik zo ongelofelijk trots op waar ik nu sta. Met veel ups en downs, maar door mijn eigen kracht en alle lieve mensen om mij heen ben ik al zoveel verder dan dat ik was.

Ik ben nog niet de oude, maar dat wil ik eigenlijk ook niet. Op naar versie 2.0!

 

Groetjes, Renske

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Versie 2.0 inderdaad :). De oude moeten we ook niet meer willen worden, want daarmee ging het mis. Ik heb voor mijn therapie een beschrijving van mijn 2.0 versie gemaakt en ook wat dat betekent voor mijn werk.

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)