Fijne Vrijdag: Liesbeth’s burn-out was het beste dat haar kon overkomen

 

De positieve verhalen over de gevolgen van burn-out stromen binnen! Vandaag alweer zo’n heerlijk oppeppend verhaal. Dit keer van Liesbeth, die dankzij de burn-out ontdekte wie ze echt is en wat ze werkelijk wil. Een fijn inspirerend verhaal om het weekend mee in te gaan.

Op zoek naar mezelf

Mijn burn-out zag ik eerst als een grote zwarte vlek, een leven dat stil viel. Een heel moeilijke periode met veel downs en af en toe, in mijn ogen, een veel te kleine ‘up’.

Nu, 2 jaar later, besef ik dat mijn burn-out me heel veel geleerd heeft. Momenteel ben ik zelfs dankbaar dat ik dit op jonge leeftijd (29 jaar) heb doorgemaakt. Mede dankzij professionele hulp leerde ik mijn leven over een andere boeg te gooien. Het is niet altijd makkelijk, maar ik ondervind dat ik nu veel sterker, minder onzeker en positiever in het leven sta.

Tijdens mijn burn-out heb ik moeten inzien dat mijn werk niet alles is in het leven. Als je jezelf geen ontspanning gunt, weet je dus ook niet wat je gelukkig maakt, wat je energie geeft. Als 29-jarige stelde ik mezelf de vraag: ‘wie ben ik eigenlijk en wat doe ik graag?’ Ik ging op zoek naar mezelf.

 

Groeien door angsten te overwinnen

 

Al snel stuitte ik daarbij op angstmonsters die me tegenhielden om mezelf echt te leren kennen: angst voor iets ‘nieuws’, het onbekende, voor verandering, faalangst, perfectionisme. Na verloop van tijd besefte ik dat ik die angsten moest overwinnen als ik van mijn rotonde af wilde geraken.

Jarenlang heb ik op die rotonde staan draaien om toch maar die angstmonsters die me de weg versperden te vermijden. Eindelijk was ik klaar om de weg naar ‘mijn waardenberg’ te betreden! Gaandeweg voelde ik mezelf ‘groeien’ en ondernemender worden. Ik wilde niet meer altijd dat stille, verlegen meisje zijn. Een sterke, zelfstandige vrouw werd mijn voorbeeld.

Het denken aan wat ik allemaal zou willen doen, zou willen kunnen werd afgewisseld door actie. Ik ging, zonder gezelschap van iemand anders, op gitaarles, ik startte met duurloop, en nu wil ik cursussen gaan volgen (1 voor 1 J niet alles tegelijk deze keer).

 

Sociaal vaardiger geworden

 

Ook op sociaal vlak ben ik erop vooruit gegaan, mede dankzij een geweldige assertiviteitstraining. Ik begon meer naar anderen te kijken en observeerde hun non-verbaal gedrag. Ook leerde ik om actief naar anderen te luisteren. We praten veel te weinig over ons gevoel en waarom? Daar is toch helemaal niets mis mee! Als ik dan eens inpik op hoe iemand zich voelt of lijkt te voelen kun je al vaak op iemands gezicht aflezen dat ze zo’n reactie niet gewoon zijn. Toch wordt dit over het algemeen wel geapprecieerd.

Ook oefende ik op ‘zelf gehoord worden’, informatie vragen en een praatje maken, je eigen mening geven, opkomen voor jezelf, complimentjes geven en ontvangen. Wanneer iemand je een complimentje geeft bv. over je kledij kan je op 2 manieren reageren:
– “Oh, maar dat is al oud hoor.”
– “Dankjewel! Ik zag het hangen in de etalage en dacht: dat is echt iets voor mij!”
Bij de 2de reactie aanvaard je een complimentje en dat geeft jou zelf ook een heel fijn gevoel. Dat zo’n korte reactie je al een heel ander gevoel kan bezorgen is toch prachtig!

 

Luisteren naar mijn lichaam en grenzen aangeven

 

Één van de meest belangrijke lessen die ik uit mijn burn-out heb getrokken is dat ik heb leren luisteren naar mijn lichaam. Even kunnen stilstaan en voelen wat er gebeurt met je lichaam, met je ademhaling. Dit doen is niet altijd evident in de drukte van elke dag, maar het helpt me om aan te voelen wat ik nodig heb. Ben ik gespannen, heb ik nood aan rust of gaat het net prima met me?

Doordat ik de signalen van mijn lichaam beter en sneller kon herkennen, maakte het me ook makkelijker om mijn grenzen aan te geven. Voelen waar je grens ligt is één ding, maar er ook echt rekening mee houden en dit kenbaar maken naar anderen toe was niet makkelijk. Toch lukte het me om dit stap voor stap aan te pakken, bijvoorbeeld door eens ‘nee’ te zeggen tegen een collega die regelmatig extra werk in mijn handen duwde.

Dit gaf me achteraf wel eens een schuldgevoel, want “ik had dat nu toch wel kunnen doen”. Maar ook dat schuldgevoel minderde na verloop van tijd. Ik merkte bijvoorbeeld dat deze collega minder van mij ging vragen, wat bij mij dan weer zorgde voor minder frustraties. Als ik luister naar mijn lichaam kan ik meer aan. Als ik meer aankan, hebben ze daar op het werk voordeel van. Als ze me op mijn werk goed zien presteren word ik gewaardeerd. De positieve gevolgen zijn enorm.

 

Goede balans tussen werk en privé

 

Met die gevolgen in mijn achterhoofd houdende, lukt het me al beter om een goeie balans te vinden tussen werk en privé. Ik durf nu mijn vrije namiddag al eens aan iets leuk te besteden in plaats van ‘bij te werken’. Zo probeer ik elke week iets ontspannend, iets leuk te doen. Dat kan eens een paar uurtjes gaan shoppen zijn, maar ook gewoon een extra lange wandeling met de hond.
Nu, 2 jaar na mijn burn-out kan ik zeggen dat ik meer heb leren genieten van het leven, genieten van elk moment! Momenteel voel ik me ook veel zelfverzekerder! Ik ben minder bang om aan iets ‘nieuw’ te beginnen omdat ik ondervonden heb dat het allemaal niet zo ‘eng’ hoeft te zijn als je soms denkt. Ik durf meer uitdagingen aangaan. Het verschil tussen Liesbeth voor de burn-out en Liesbeth nadien is enorm!

 

Ik startte met een zwarte vlek voor ogen als toekomst en nu zie ik zoveel mogelijkheden en kansen. Het vormt ook geen probleem om de toekomst positief te bekijken. Zelfs ‘alleen gaan wonen’ voelt niet meer aan als een onmogelijk iets! We springen, gaan ervoor en als het uiteindelijk niet dat blijkt te zijn waarop ik had gehoopt, dan gaat er wel een andere deur voor me open. Hier zit iemand die vanaf nu met een veel rozere bril rondloopt!
Ik wil dus graag eindigen met enkele woorden die ik zelf al veel hoorde, maar moeilijk kon geloven. Een burn-out is het beste dat me kon overkomen. Mijn leven verandert enorm, in zeer positieve zin!

 

Groetjes, Liesbeth

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)