Fijne vrijdag – Scarlett oordeelt niet meer zo hard over zichzelf

  • Home
  • Burnout
  • Fijne vrijdag – Scarlett oordeelt niet meer zo hard over zichzelf

Via Instagram kreeg ik een berichtje van Scarlett. Ze wilde graag het verhaal van haar burn-out delen en zo anderen verder helpen. Ik vind het fantastisch dat er steeds meer mensen zijn die op deze manier het bewustzijn rondom burn-out vergroten. Wat zo mooi is aan Scarlett’s verhaal, is haar openheid over terugvallen en de rake inzichten over zelfbewustzijn. Een blog dat het waard is om te lezen voor iedereen die na de burn-out met een nieuwe, heldere blik naar de wereld wil kijken.

Ik was ziek, maar nu heb ik een burn-out.

“Ben je inmiddels helemaal beter?”, vroeg iemand me laatst, doelend op mijn burn-out.

Een aardige en simpele vraag, maar het antwoord is niet zo simpel. Want tegelijkertijd lees ik vaak dat mensen zich zorgen maken dat ze een terugval hebben. Ook mij overvalt die gedachte nog weleens. Als ik weer eens heel vergeetachtig ben en de boter tussen de messen leg, en het mes in de koelkast. Of als ik ineens weer met klamme handen in een gesprek zit. Of als ik die file ineens helemaal niet meer kan handelen en wel in janken uit kan barsten. Als ik ineens als een berg opzie tegen een feestje of afspraak. Gelijk schiet ik dan in paniek, ik denk dan meteen dat er iets mis is met mij.

Ik kon de lieve vraag heel moeilijk beantwoorden, en dat zette bij mij dus bovenstaand denkproces in gang.

Daarbij vielen mij drie dingen op:

  • Ik ben best hard in mijn oordeel. En ik niet alleen. Tegen onszelf kunnen we om het minste en geringste zeggen dat er iets mis is met ons, maar zou je dat zo snel ook tegen je beste vriendin zeggen?;
  • Los van dat we best hard oordelen, oordelen we ook erg snel. Gaat het even niet zoals we willen, dan is het meteen foute boel. Er is ineens iets ‘mis’ met ons. We zijn ineens bijvoorbeeld niet meer goed in ons werk. We zijn ineens een slechte vriend/vriendin/moeder/etc. Vaak is dit als iets anders loopt dan wij willen of dan dat we hadden verwacht.
  • De vraag of je beter bent, is moeilijk te beantwoorden.

Is er iemand op de wereld waar je harder voor bent dan voor jezelf?

Waarschijnlijk niet. Misschien ben je bang voor het oordeel van sommige mensen. Mensen zullen altijd oordelen, maar de mensen die er écht toe doen, die jou ook kunnen beoordelen omdat ze je kennen, zouden die zo hard voor of over jou zijn?
Zou je beste vriendin je zo afrekenen? Waarschijnlijk niet. Wees je eigen beste vriendin. Wees voor jezelf zoals jij voor je beste vriendinnen bent, en zoals jouw beste vriendinnen voor jou zijn. Heb wat compassie: niemand is perfect, maar wel goed zoals hij of zij is. Jij ook.

Heb wat compassie. Je hebt misschien van alles aan te merken op je lichaam. Je zou er van alles aan willen veranderen, maar het brengt je wel braaf overal naartoe, het zorgt ervoor dat je die trap op kunt lopen en de mooie herfstkleuren om je heen kunt waarnemen. Heb daar compassie voor. Misschien ben je geen IT-nerd en kun je niet zelfstandig internet installeren, maar waarom zou je, je daarop focussen als er zoveel dingen zijn die je wel kan? Noem er 3 voor jezelf. En heb compassie voor jezelf als mens.

We oordelen snel.

Dat wordt ook van ons gevraagd: er wordt wel van je verwacht dat je een mening hebt. Sociale media hebben het nog gemakkelijker gemaakt om te oordelen. Maar wat er vooral aan ten grondslag ligt: controle.

We oordelen op het moment dat we de controle over onszelf of een situatie dreigen kwijt te raken: als het niet conform onze verwachtingen is, of niet is zoals wij het willen. Hadden we gehoopt de 5 kilometer binnen de 30 minuten te rennen en doen we er 30 minuut en één seconde over? Meteen ben je een waardeloze sporter.

We kunnen soms meedogenloos zijn en zo snel met ons oordeel. We accepteren het moeilijk als iets niet gaat zoals we willen of hopen of als we ergens geen controle over hebben. Dat is ook wel de tijdsgeest, want we hebben tegenwoordig over heel veel dingen wél controle: hoe mensen ons zien, bijvoorbeeld, dankzij sociale media; hoe we eruit zien, dankzij make-up en cosmetische ingrepen; waar we werken en wonen; wie we daten (vroeger kwam je moeilijk verder dan Henk uit hetzelfde dorp, nu kunnen we gewoon swipen totdat we iemand vinden die aan onze ‘voorwaarden’ voldoet, ook dat is controle).

Daardoor vergeten we soms dat er zovéél dingen zijn waar we geen controle over hebben: of de trein wel rijdt en we niet te laat op ons werk komen, of er geen gat in onze broek komt, of we een tientje vinden op straat of onze portemonnee gestolen wordt, of we morgen de liefde van ons leven tegen het lijf lopen of verliezen en of we onze volgende verjaardag vieren. Eigenlijk kent het leven bijna geen zekerheden. Dat mogen we best meer omarmen, in plaats van ertegen te vechten. Misschien moeten we de illusie loslaten dat wij zoveel controle hebben, het is ergens bijna arrogant om te denken dat wij iets groots als het leven kunnen sturen. Laat los, omarm het, want in plaats van al die doemscenario’s, kunnen er ook mooie dingen op je pad komen.

Of ik inmiddels al beter ben?

Ik kan nog steeds slecht tegen teveel prikkels. Ik heb echt mijn rustmomenten nodig. Ik houd niet van drukte. Ik word niet vrolijk van een te volle agenda (maar come on, wie wel?). Ik ben af en toe nog steeds onzeker. Soms heb ik geen puf om sociaal te zijn en ik vind het doodzonde om mijn tijd te steken in dingen die mij geen energie geven. Ben ik dan nog steeds ziek?

Je zou kunnen zeggen van wel, want ik heb nog altijd mijn kwetsbaarheden (geen moeilijkheden, geen problemen, maar kwetsbaarheden, want ik heb compassie voor mezelf en oordeel niet te hard). Je zou ook kunnen zeggen dat ik al die tijd ziek was, en nu juist beter. Want eerlijk: al die dingen waren er altijd al. Ik heb nooit van teveel prikkels gehouden en een overvolle agenda vond ik misschien stoer, maar zeker niet prettig. En er waren altijd momenten dat ik rust nodig had. Maar ik negeerde dat gewoon. Want prikkels horen bij het leven, en iedereen kan dat handelen (dacht ik). Overvolle agenda’s zijn cool want als je niet zegt dat je druk bent als iemand vraagt hoe het met je gaat, dan doe je niet mee en rustmomenten kon ik inzetten voor andere verplichtingen die ik mezelf oplegde. Eigenlijk is er niets veranderd, behalve hoef ik niet bang te zijn voor een terugval. Die kwetsbaarheden zullen er altijd wel blijven, net zoals ze er altijd al waren.

“Ben je al beter?”. Vanaf nu zeg ik:

Ik was ziek, maar nu ben ik bewust. En dat, dat is het grootste geschenk dat ik mezelf ooit cadeau heb mogen doen.”.

 

Scarlett

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)