Gastblog: Rob kreeg een burn-out door het opkroppen van emoties

 

Rob was een sportieve, vrolijke jongen die veel werkte en op ieder feestje te vinden was. Tot hij op een gegeven moment afbrak. ‘Teveel gewerkt’, zo dacht hij in eerste instantie. Maar eigenlijk bleek er iets heel anders onder de burn-out te liggen. Een prachtig, eerlijk verhaal met veel herkenningspunten over het herstelproces van burn-out.

 

Het is ergens begin mei 2014 op een vrijdagochtend. De laatste dag werken. Nog even en dan fijn weekend! Toch gaat werken alles behalve lekker.

Als ik eerlijk ben had ik de signalen al veel te lang genegeerd. De laatste weken was al zelfs zo dat ik al zat te schelden als het stoplicht net op rood sprong als ik er aan kwam rijden. Of ik werd boos als iemand voor mij langzaam wegreed bij groen. Om de kleinste dingen werd ik al boos. Ik dacht ook wel eens, “Zo ben ik normaal niet,” maar daarna ging ik vol gas gewoon door.

Ik kan die dag in mei maar moeilijk op gang komen, me slecht concentreren en ben snel geïrriteerd. Eigenlijk heb ik dat al bijna zeven weken. Deze dag is het nog erger dan daarvoor. Met veel moeite worstel ik mij letterlijk nog door de dag heen, want het werk moet gewoon af (vind ik zelf).

Eigenlijk moet ik van zes tot half drie werken maar omdat het niet echt “lekker” gaat doe ik overal wat langer over. Als ik op de normale tijd naar huis was gegaan had niemand wat gezegd. Maar aangezien ik in mijn hoofd heb wat ik af wil hebben werk ik nog een uur langer.

Op het moment dat ik thuis kom zegt mijn lichaam letterlijk “stop!”

Ik besluit dat ik het eerst dat weekend maar eens aan mijn ouders moet vertellen. Hoewel ik er best tegenop zie om het aan wie dan ook te vertellen, ben ik blij dat ik het doe. Er valt meteen spanning van me af.

De maandag er na volgt een uitgebreid gesprek met de dokter, die de conclusie burn-out trekt. Ik word doorverwezen naar de psycholoog.

 

De dagen na de diagnose burn-out

 

Ik wist dat ik niet anders kon dan thuisblijven. Hoewel ik blij was dat ik het had verteld aan mijn ouders, bij de dokter en aan mijn baas, zouden de moeilijkste dagen nog komen…

 

Ik ben zelf een enorm actief persoon. Zo kennen de mensen mij ook. En dan zit je extreem vermoeid thusi en denk je in de ochtend, ‘Hoe kom ik deze dag weer door…?’ Eigenlijk was dat voor mijzelf en de mensen in mijn omgeving niet te bevatten.

 

Voor de burnout zag mijn leven er zo uit:

 

  • Een baan in een Productief Bedrijf van 40 uur per week. Achteraf gezien heb ik vooral de laatste maanden te veel op me genomen. Een dag werken werd een wedstrijd om zoveel mogelijk af te krijgen.
  • Fanatiek met sporten. In de winter schaatsen, in de zomer wielrennen. Daarnaast nog fitness erbij. Hier was ik misschien te fanatiek mee bezig. Vooral na een dag werken deed ik soms te veel. Lekker een rondje fietsen is goed, maar na een lange werkdag nog een ronde van 60 km doen is misschien te veel van het goede.
  • Verder ging ik in die tijd minimaal twee keer per week naar een voetbalwedstrijd en bij een feestje was ik de laatste die naar huis ging.

 

Als ik hier nu op terugkijk deed ik enorm veel. Daarnaast was ik ook perfectionistisch ingesteld. Ik heb er ook nooit over nagedacht of het misschien te veel was. Ik ging gewoon door en was fanatiek met alles.

 

Nadat ik thuis kwam te zitten moest ik nog vijf weken wachten voordat ik bij de psycholoog terecht kon. In die weken had ik al best over wat dingen nagedacht. Ik had het gevoel dat de oorzaken waren: perfectionisme, werk en niet goed met emoties om kunnen gaan. Ik ben absoluut geen prater en prop dingen in mij op.

 

Toen ik eenmaal bij de psycholoog terecht kon had ik na een maand het gevoel dat er nog geen verandering was. Ik voelde me vaak somber en wist niet hoe ik de dag door moest komen. Als ik bij andere mensen was, wilde ik het liefst weer naar huis en als ik thuis was wist ik ook niet waar te zoeken. Eigenlijk weet niemand wat er in je omgaat en dan ben je enorm eenzaam.

 

Hoe ik mijn burnout uitlegde aan anderen

 

Een collega van mijn werk vroeg me in die tijd, ‘Wat moet ik mij voorstellen bij een burn-out?’

 

Hoewel ik het lastig vond om uit te leggen, zei ik tegen hem, ‘Stel, jij hebt een enorm drukke dag op je werk. Dan zit je hoofd nog vol als je thuis komt. Dat heeft iedereen wel eens, denk ik. Maar ik ben niet eens aan het werk en mijn hoofd zit al weken vol. Elke dag en nacht.’ Toen begreep hij het een beetje, denk ik.

 

De meeste mensen begrijpen het niet. Dat snap ik ook. Wat heb ik vaak gedacht, ‘had ik maar een gebroken been op de meest vervelende manier. Een paar pinnen er in. Desnoods een paar maanden thuis. Dan ziet iedereen wat ik heb.’

 

Aangezien ik geen prater was zei ik tegen mensen als ze aan me vroegen hoe het ging, ‘ik moet leuke dingen doen van de dokter met een biertje in de hand.’ Dan werd er een keer gelachen. Vaak ging het dan snel over wat anders. Toen ik na een paar maanden wat meer kon en in het weekend weleens naar een verjaardag ging met veel mensen, dacht ik ook, ‘geen moeilijke vragen stellen. Alsjeblieft niet!’ Ik wilde juist even aan wat anders denken. Zo dacht ik toen. Maar eigenlijk is het beter om het gesprek aan te gaan en eerlijk te zijn. Dan snappen mensen je beter. Dat lukte mij toen niet…

 

Hoe ik uiteindelijk écht ben gaan herstellen van burnout

 

Eerst dacht ik zelf dat ik er weer bovenop zou komen met veel rust, gesprekken met de psycholoog en weer langzaam wat dingen met vrienden doen. Maar op een avond, 11 juli om precies te zijn, kwam ik er achter dat de oorzaak van mijn burnout nog veel dieper zat dan alleen moeten uitrusten.

Alle emoties kwamen er uit. Ik raakte compleet overstuur. Heel lang huilen. Er kwam van alles boven, o.a. details uit gebeurtenissen van jaren geleden ( zelfs uit 1998) kon ik zo opnoemen. Doordat ik nooit een prater was kwamen jarenlange opgepropte emoties er uit.

 

Wat vrienden waren er die avond voor mij en ze waren zo ontzettend aardig en lief. De volgende dag gelijk ook al berichtje van ze,  ‘hoe gaat het nu?’ Dat berichtje heeft me zo goed gegaan!!

 

De eerstvolgende afspraak daarna bij de psycholoog vertelde ik wat er was gebeurd. Over alle herinneringen gingen wij opnieuw in gesprek. Net zo vaak tot ik het een plaats had gegeven en afgesloten. Op dat moment kwam ik er ook achter dat ik emoties altijd als iets negatiefs ervaarde, waardoor ik er niet mee om kon gaan. Dat is ook de reden bij mij geweest van altijd maar vol gas doorgaan…

 

Hoewel ik begin mei te horen kreeg dat ik een burnout had,  kwam ik er in juli pas achter: dit is de echte oorzaak. Eigenlijk zat ik toen echt op de bodem. Maar daarna kon ik wel pas echt aan mijn herstel beginnen.

 

Heel veel gesprekken hebben er voor gezorgd dat ik langzaam mijn rust heb gevonden en alles een plaats heb kunnen geven. In oktober ben ik toen begonnen met 2 x 2 uur werken. Dit heb ik echt heel langzaam opgebouwd in goed overleg met de arbo-arts. Binnen deze overleggen heb ik ook zelf echt goed mijn eigen grenzen aangeven. Ergens eind mei/juni 2015 was ik weer volledig aan het werk.

Wat heb ik geleerd van de burn-out en hoe gaat het nu?

 

Na de burn out 1

 

Sommige mensen heb ik wel eens horen zeggen: burn-out, het is achteraf gezien het beste wat je kan gebeuren. Dit zal ik nooit zeggen. Ik heb me zo ontzettend slecht en somber gevoeld. Echt dat ik dacht,  ‘hoe kom ik hier uit?’

 

Aan iedereen die nu een burn out heeft wil ik zeggen:  ‘Geloof me je komt er echt uit!!’ Er komt echt een moment dat je op een ochtend wakker word, je weer beter voelt en niet het gevoel hebt van ‘weer een dag…’  Het enige wat jou uit de burn out kan helpen is  het gedrag loslaten wat de burn-out heeft veroorzaakt. Neem alle tijd die nodig is en gun je zelf meer . Ontspanningsoefeningen/ een heel klein rondje buiten wandelen/ op een bank je zitten in het bos. Doe gewoon wat goed voelt voor jou op dat moment….jij bent het waard!!.

 

Na de burnout 2

 

Wel is het zo dat ik als persoon veel rustiger ben geworden. Ik kan me veel beter ontspannen dan voor mijn burn out. Ik pak ook meer mijn rust na een drukke week. Als ik voel op vrijdagavond, ‘Ik heb rust nodig,’ dan ga ik niet naar een verjaardag of de stad in.

 

Ik heb bijvoorbeeld twee weken geleden op het laatste moment een dagje voetbal afgezegd. Ik was moe en voelde dat ik mijn rust even nodig had. Eigenlijk maak ik bewuste keuzes nu, over wat ik wel ga doen en wat niet.

 

Wel zoek ik soms nog naar balans daartussen. En af en toe is er nog angst voor een terugval, omdat ik dat nooit weer wil mee maken. De enige manier om te voorkomen dat het niet weer gebeurt is er bewust van zijn dat het weer kan gebeuren.

 

Hoewel ik nu vaker mijn rust pak zijn er nog genoeg leuke dingen die ik doe en ben ik als persoon rustiger en gelukkiger dan voor de burn-out. Door het zoeken naar balans heb ik de eerste jaren na mijn burn-out misschien soms wel te veel feestjes en dergelijke afgezegd. Dus 1 van de dingen die ik me nu heb voorgenomen is wat vaker weer naar een feestje te gaan. Al blijft het zo dat als ik voel dat ik rust nodig heb, ik dan ook rust pak.

 

Tot slot

 

Ik dacht: ik zet mijn eigen ervaring eens op papier. Schrijf alles eens op. Misschien heeft iemand er wat aan en nogmaals aan alle mensen die nu een burn-out meemaken: Neem alle tijd het komt echt goed!!!

 

Groetjes,

Rob

 

 

Wauw, ik vind dat Rob zijn verhaal echt onwijs mooi op papier heeft gezet. Super overzichtelijk en herkenbaar. Ik vind het vooral heel mooi om te lezen dat iemand die slecht met zijn emoties om kon gaan en daarom alles heeft opgekropt, echt een doorbraak heeft gehad waardoor hij nu met meer evenwicht in het leven staat.

 

Mocht jij jouw verhaal ook willen delen met mensen, mail dan naar info@jongburnout.nl. Het verhaal mag maximaal 1500 woorden zijn en ik kijk altijd even of het geschikt is voor op de site.

 

Eerder kon je ook het verhaal van Tessa’s burnout lezen.

 

Je kunt ook andere burnouters om advies en herkenning vragen op het Burnout Verhalen Forum of de Facebookpagina van Jong Burnout.

 

 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Het gebroken been, heel herkenbaar!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)