Momenten waarop ik hopeloos faal als volwassene (en dat is niet erg)

Als volwassene wordt er van je verwacht dat je alles op een rijtje hebt. Netjes je administratie voor elkaar, in bezit van een rijbewijs en in staat je leven altijd op orde te houden in de grote en kleine dingen. Waar een student het aanrecht nog vol troep kan zetten, wordt er als dertiger van je verwacht dat het spick en span is. En dus zijn er een paar puntjes waar ik als dertiger toch wel ernstig op faal… (en dat vind ik heus niet erg).

Het opruimen van de was of afwas

 

We hebben een afwasmachine, een wasmachine en een droger. Technisch gezien is het simpel. Alles in de machine. Als ik het piepje hoor, alles weer uit de machine. Eventueel opvouwen, alles in de kast zetten / leggen. Klaar.

Waarom lukt dit me dan niet?

Ik moet er echt bewust aan denken. Het komt super vaak voor dat er (tot grote ergernis van JB) een flinke stapel schone was op de stoel in de gang ligt. Allemaal van mij. En hoe groter de berg is, hoe minder zin ik heb om het op te ruimen. Doe ik het eenmaal, dan blijkt het natuurlijk een klusje van niets te zijn. Hooguit vijftien minuten. En vaak nog leuk ook als ik er een muziekje bij op zet.

Met de afwasmachine heb ik een rare verhouding. Het uitruimen van de schone afwas vind ik leuk. Het inruimen van de vuile afwas niet. En god weet waarom dat zo is… It’s just one of those things.

 

Op tijd komen voor dagelijkse dingen

 

Voor trainingen en zakelijke afspraken ben ik wel altijd op tijd. Maar daar ga ik dan ook bewust zeker een uur te vroeg de deur voor uit.

Het feit is namelijk dat mijn leven zich doorgaans afspeelt volgens een methode die mijn vriendin Martine ook wel ‘net-op-tijd-management’ noemt. Hier zijn we allebei nogal sterk in, namelijk. Haha.

Net-op-tijd-management houdt in dat je alles op het nippertje redt. En dat dan elke keer. Ik weet niet hoe, maar dat is precies wat er bij mij altijd gebeurt. Ik ben denk ik gewoon te optimistisch. Als ik nog een halfuur heb, overschat ik altijd hoeveel tijd dat is. Dan geloof ik rustig dat ik nog kan douchen, omkleden, make-up opdoen en die verdraaide afwas waar ik geen zin in heb nog in de afwasmachine kan zetten.

Mijn ergste ‘case’ van net-op-tijd-management was in Parijs. Ik had nog twee uur voor de trein vertrok. Zat rustig met een vin chaud en een tas vol nieuwe aankopen op een terrasje te genieten van de laatste zonnestralen van die dag. Ik moest mijn koffer nog ophalen bij het hotel. Ah joh, dat redde ik toch makkelijk? Met de metro ben je overal zó in Parijs.

Ja, als je een goede aansluiting hebt. Maar ik had inmiddels zoveel gelopen dat ik op de meest onhandige plek ten opzichte van mijn hotel was beland en drie keer (DRIE. KEER!!!) moest overstappen richting mijn hotel. Dat op een heuveltje lag in Montmartre. Waar ik tegenop moest rennen met al die leuke nieuwe aankopen, op onhandige schoenen. En toen moest mijn koffer nog uit de beveiligde opbergruimte worden gehaald. Toen ik buiten stond had ik nog een halfuur. Ik heb keihard gerend. De overstap was vet onhandig (oeps, dat had ik op de heenweg even niet geregistreerd) en ik had niet meer alleen mijn rolkoffertje, maar ook al die tasjes vol leuke nieuwe boeken, frutsels en cadeautjes mee te slepen.

 

Bezweet, rood aangelopen en hijgend kwam ik bij Gare du Nord. Totaal niet zo très chique als ik me de rest van de trip had gevoeld. Zeker geen vrouw van de wereld. Mijn haar sprong in woeste lokken rond mijn hoofd en ik had een blik in mijn ogen alsof ik net uit het gesticht was ontsnapt (‘waar is die trein?!’).

Ik klampte een mevrouw van de Thalys aan, die me totaal ongeïnteresseerd informeerde dat de trein net twee minuten geleden was vertrokken. En toen moest ik keihard huilen.

Net-op-tijd-management was niet-op-tijd-management geworden. Eens moest het fout gaan. Ik belde JB op, nog steeds hysterisch huilend (vooral van de adrenaline) en hij kalmeerde me. Uiteindelijk ben ik een soepje gaan eten in een tegenoverliggend café, en heb ik een ticket gekocht tot aan Antwerpen. Verder ging de trein niet, want het was al erg laat. JB (de schat) heeft me daar toen met de auto opgehaald.

Maar door die ervaring heb ik mijn lesje wel geleerd. Ik neem geen grote risico’s meer, want ik weet dat ik niet goed ben in tijd inschatten. Beter ergens veel te vroeg zijn dan net te laat.

 

Mijn administratie netjes op tijd bijhouden

 

Yuck. Ik hou niet van administratie doen. Dit kan ik echt eeuwig voor me uit schuiven. Terwijl, als je het netjes elke week even een kwartiertje doet, het echt geen werk is. Maar ik spaar dus al mijn bonnetjes op en dan doe ik alles pas aan het eind van het kwartaal. Dit resulteert er in dat ik echt uit alle hoeken en gaten (portemonnee, mailbox, accounts van online winkels waar ik iets zakelijks heb gekocht) mijn bonnetjes moet gaan zoeken aan de hand van mijn bankrekening.

Het erge is dat ik heel erg goed ben in het maken van begrotingen en overzichten. En ik vind het ook heerlijk als het allemaal weer netjes op een rijtje staat.

Maar echt structureel bijhouden… Nee. Het komt er vaak op neer dat ik veel leukere dingen kan bedenken om met mijn tijd te doen. Zoals een blogpost schrijven of een toffe cursus ontwikkelen.

En dan heb ik ook nog drie bedrijven waar ik eigenaar of bestuurslid van ben: Jong Burnout, Womanize en ChickStart.

Wanneer ik genoeg verdien wil ik heel graag een accountant bij wie ik gewoon elke maand een doos met bonnetjes kan inleveren en die het dan voor me regelt. Haha. Dat is echt de eerste luxe uitgave die ik doe wanneer het kan. Maar voorlopig zal ik het toch echt nog even zelf moeten doen…

 

Autorijden

 

Brrrr… Ik word niet blij van autorijden. Dit is ook weer zoiets onverklaarbaars. Ik zeg altijd dat ik rijangst heb, maar ik weet niet zeker of dat het wel helemaal is. Want als ik eenmaal in een auto zit, gaat het hartstikke goed (ik heb een rijbewijs, ja). Ik overzie alles en in gebieden die ik goed ken kan ik het zelfs leuk vinden!

Maar misschien heeft het er iets mee te maken dat ik (vermoedelijk) hoogsensitief ben. Ik krijg alle prikkels tegelijkertijd binnen. Ik zie heel veel gebeuren op de weg, waar een ander misschien meer op één ding / punt focust. Er zit ook iets bij van ‘angst dat de auto er met mij vandoor gaat’.  Toch een beetje rijangst dus.

Hoe dan ook, ik sjouw liever lopend met twee volle boodschappentassen dan dat ik in de auto stap naar de supermarkt. En ik reis als het even kan ook het liefste met de trein. Kan ik bovendien lekker een boekje lezen en koffie drinken.

Tot nu toe is dit eigenlijk ook geen obstakel geweest in mijn leven en ik hoop dat het zo blijft.

 

En jij, wat zijn de momenten waarop jij faalt op de skills die je als volwassene ‘hoort te hebben’? 

 

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)