Millennials en burn-out: sneeuwvlokjes zonder ruggegraat?

Vanochtend werd ik wakker met een straatnaam in mijn hoofd. De straat van het ouderlijk huis van mijn beste vriendin op de middelbare school. Mijn hart is vol en ik leeg tegelijk. En opeens duizelen de jaren me, tussen toen en nu. Er is dankbaarheid en missen. In een nostalgische bui google ik dat huis en dat zorgt voor een heleboel overpeinzingen…

Het precieze adres weet ik niet meer, dus vul ik gewoon de straat-  en plaatsnaam in. Misschien komt er een vergelijkbaar huis in de zoekresultaten op, dat is voldoende voor me om die oude herinneringen weer even boven te halen.

Mijn verbazing is groot als precies het ouderlijk huis van mijn vroegere beste vriendin opkomt. Oude foto’s, uit 2014. Het huis is allang verkocht, dus veel foto’s kan ik niet zien. Maar van de woonkamer staan er nog een paar online.  Ik herken de rode bank waarop E. en ik lange gesprekken tot diep in de nacht hadden, met een kop thee. Ik herinner me de geur van de homescent die haar moeder brandde. En ik weet nog de betekenis van de drie vierkante terracotta schilderijtjes aan de muur.

Het is weer even alsof ik op die rode bank zit en om me heen kijk. Dat brengt herinneringen terug.

Aan wie we ooit waren. 13, 14, 15 jaar oud. Vol dromen, plannen, levenslust. Nou ben ik dat nog steeds, zoals jullie weten. Maar in die tienerleeftijd bezit je een soort puurheid. Je denkt alles te weten van het leven en tegelijkertijd geloof je ook dat alles kan. En je kan niet wachten om méér te ontdekken.

E. en ik zouden na onze middelbare school bijvoorbeeld samen in een blauwe pick-uptruck door Amerika gaan reizen. Onderweg wilden we verhalen schrijven, muziek luisteren (en in haar geval: ook muziek maken, want ze kon prachtig zingen), we zouden nieuwe vrienden maken (maar wij tweetjes zouden samen de meest onverbrekelijke band hebben) en natúúrlijk zouden we ook jongens ontmoeten. Leuke, eerlijke, knappe, grappige jongens waar we dan een onvergetelijke zomerliefde mee zouden beleven, maar die niet voor altijd zouden blijven. Every girl needs to have ‘the one that got away’, toch? En daar zouden we dan samen over huilen en lachen en nog meer verhalen over schrijven.

En we zouden de wereld veranderen. Een echte bijdrage leveren. Doen waar we goed in waren, vanuit ons hart. Niet, omdat we carrière moesten maken, maar omdat we voluit wilden leven.

Helaas… de pick-uptruck is er nooit gekomen (mijn ouders vonden dat avontuur voor hun net uit het ei gekropen tienerdochter toch wat te heftig). We gingen studeren en werken en raakten ieder op onze eigen manier toch een beetje verstrikt in de mallemolen van het volwassen zijn. En ook de vriendschap liep met een puberruzie wat deuken op, die de jaren erna ondanks herstelpogingen nooit meer helemaal gladgestreken zijn.

En dat is oké, want dat is het leven.

Maar vandaag denk ik aan toen ik 15 was en mijn beste vriendin E. net een jaartje ouder. Filosoferend over het leven en hoe we alles anders zouden doen dan de generaties voor ons. En af en toe zou ik willen dat ik het leven weer zo goed begreep als in die tijd.

Want ik geloof dat, ondanks de wat geromantiseerde wereldbeelden die we er op nahielden, er in die puurheid ook een kracht ligt die we als ‘officiële volwassenen’ soms wat vaker kunnen gebruiken. In dat opzicht zouden we vaker naar jongeren moeten luisteren. Zij zien de wereld nog op een frisse manier. De levenservaring van oudere generaties is belangrijk, maar we moeten ook niet vergeten dat er soms ook een zekere metaalmoeheid optreedt met het ouder worden. Ik ben ‘pas’ 32 en merk het al… Iedere generatie heeft kortom, zijn eigen unieke wijsheid én valkuilen.

De wereld is prachtig.

We hebben jongeren nodig om ons er aan te herinneren hoe de vork werkelijk in de steel zit en onze ogen open te houden. Zodat we kunnen blijven zien dat de aarde een onmetelijk groen-blauw avontuur is dat op ons ligt te wachten om ontdekt te worden (al dan niet in een blauwe pick-uptruck – anno 2019 uiteraard hybride) en waarvoor we zorg mogen dragen.

De wereld is in sommige opzichten ook een beetje stuk.

En naarmate je ouder wordt kom je daar steeds meer achter. Dan kost het al je standvastigheid en levensliefde om te blijven geloven in wat je voor de waarheid hield toen je tiener (of kind) was.

Dit is waar ik me de laatste tijd nog weleens zorgen over maak met betrekking tot al die burn-outs op jonge leeftijd. Het streven, presteren, en pushen dat we die jongeren hebben aangeleerd. Het ‘goed genoeg’ of ‘perfect’ moeten zijn. We vragen ze veel te vroeg om te zijn zoals de oudere generaties, misschien ook omdat we zelf moe zijn en het niet aankunnen om jonge frisse mensen te horen praten over mogelijkheden, kansen en avontuur.

Met burn-outs tot gevolg. Soms al zo jong als 13 jaar oud. In tegenstelling tot wat veel mensen wensen te geloven krijgen ze die burn-out niet, omdat het watjes zijn. Ze krijgen een burn-out, omdat ze gedwongen worden te leven naar een mal die ongezond is. Voor hen, en voor de wereld waar ze in leven en de taak waar ze voor staan. Want leven naar het perfecte plaatje is niet waarvoor deze jonge mensen op aarde zijn. Ze zijn er niet om het zo te doen als het altijd al werd gedaan. Ze zijn er om het anders te doen. Om een cliché te gebruiken: ze zijn de toekomst.

Helaas wordt dat door de heersende orde soms anders gezien. Neerbuigend worden ze sneeuwvlokjes genoemd, die millennials. Ik ben er ook met regelmaat voor uitgemaakt. Wij millennials willen zogezegd allemaal uniek zijn en dwarrelen maar wat rond.

Tot op de dag van vandaag zie ik daar echter niet de belediging van in. Want het ronddwarrelen, rustig genieten van het leven en tevreden zijn met je unieke kwaliteiten heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

Het gaat juist pas mis als we de hoop verliezen. Als we cynisch en verbeten worden en anderen onze wil proberen op te leggen. Wanneer we denken dat ‘de dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn’ en je vooral je kop maar beter niet boven het maaiveld uit kunt steken.

Dat is een probleem en ik wil je daarom in dit blog aanmoedigen vooral je eigen unieke zelf te zijn. Je te blijven ontwikkelen. Te genieten van het leven. De wereld rond te reizen met je beste vriend(in). Je steentje bij te dragen vanuit je hart. En te durven reiken naar de sterren.

Wat je ook doet in dit leven, zorg dat je niet sterft voordat je dood bent. Blijf contact maken met die diepste kern van wie je bent. De volwassene die niet cynisch is geworden, is het kind dat het heeft overleefd. En we hebben je nodig in die kracht.

Laat ze maar neerdwarrelen die unieke sneeuwvlokjes. Zoveel mogelijk. Tot er een goed pak sneeuw ligt over de aarde. Want zoals elke boer weet: onder de sneeuw wordt de grond weer vruchtbaar, zodat er in de lente een nieuwe groene wereld kan opkomen.

We staan aan de vooravond van een nieuw tijdperk.

Welcome home.

Liefs, Nien

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)