Zombie of mens?

zombie of mens

Zoals de meesten wel weten, reis ik veel met het openbaar vervoer. Ik woon in Nieuwegein en werk in Nijmegen. Dagelijks breng ik zo’n vier uur door in trein en tram. Het valt me op hoeveel mensen in een soort zombiestaat zijn, en niet alleen ’s ochtends vroeg. Wat is hier aan de hand?

Tot twee jaar geleden had ik geen smartphone. En dat beviel me best. Een oud Samsung klaptelefoontje. Voor nog geen vijftien euro per maand had ik oneindig veel smsjes en belminuten en met internet kon ik wel even wachten tot ik thuis of op kantoor was. In die tijd genoot ik intens van uit het raam kijken naar de lucht, die elke dag anders is en bijzonder in al haar kleurschakeringen en wolkenpatronen. Zelfs grijs is niet elke dag hetzelfde grijs. Let maar eens op.

Dit artikel is  niet om je te overtuigen van de schadelijkheid van smartphones. Ik geloof helemaal niet dat dit persé zo hoeft te zijn. Vaak zijn ze ook heel handig en fijn. Waar ik mezelf op betrap is dat ik er echter niet altijd gebruik van maak omdat het leuk of handig is, maar om ‘tijd te doden’.

‘Wachttijd’ is nutteloos ?

Er is ons een leven gegeven. En hoe lang of kort het ook duurt, iedere minuut daarin is van onszelf. Sta daar even bij stil. De grootte van dat cadeau…

Waarom doen we dan aan ‘tijd doden’, als diezelfde tijd ook gebruikt kan worden om te leven? De zombiemindset heeft niet zozeer te maken met het gebruik van een smartphone, als wel met het uit tunen van je leven. Kijk maar eens om je heen in de tram of trein. Hoeveel mensen zijn aanwezig? Lege blikken, gedachteloze vingers die over het scherm swipen. Of evengoed: verveelde blikken bij het doorbladeren van een gratis krantje. Verbeten gezichten die met knalharde muziek in hun gevoelige oren uit het raam staren. Niet om te zien, maar om blind te willen zijn voor dit moment. Niet om te horen en genieten, maar om zich af te sluiten van de omgeving. Het is een ongewenst moment. Deze wachttijd. Dit niemandsland tussen twee bestemmingen.

Onze maatschappij is extreem doelmatig. Het enige wat er soms toe lijkt te doen is A of B, en nooit de reis er tussenin. Wat gek is, want zijn we niet altijd onderweg? Als mens in onze ontwikkeling, als werknemer in het tot stand brengen van het resultaat. En is de kwaliteit  van die ontwikkeling of dat resultaat niet afhankelijk van wat we in dat proces doen of ervaren?

zombie of mens

Iedere minuut is van jou

Bewust herhaal ik dit gegeven nog even. Van mij hoeven we niet af van de technologie, gratis krantjes en MP3-spelers. Wel zou ik er voor willen pleiten dat we deze zaken inzetten om bij te dragen aan de kwaliteit van ons leven.

In een dag is er altijd tijd voor jezelf te vinden. De vraag is of je deze verborgen schatten kunt zien. Ga eens parelduiken in je eigen leven. Tijd in het openbaar vervoer, wachten bij de kassa, de tijd tussen opstaan en de deur uit gaan: kies je ervoor de tijd te doden en dus een levende dode, een zombie te worden? Of kies je ervoor te leven, en met je mobieltje een artikel te lezen of podcast te luisteren die jou inspireert. Een gedicht te bedenken. Een paar krabbels in je notitieblok te zetten voor een mooi nieuw project dat je graag zou doen. Een e-mail te versturen voor een netwerkgesprek met die persoon waar je van wilt leren?

Onze maatschappij is geobsedeerd door deze visie op leven: het organisme dat al dan niet doorgaat. Maar wees eerlijk, wat geeft je het gevoel werkelijk te leven? Tijd doorbrengen met je geliefden. Een mooie film zien. Bezig zijn met een project waar je met heel je hart en vaardigheden aan kunt werken. Sporten. Mediteren.

Kies je leven of dood?

Het gaat niet om hoe snel je lichaam overlijdt en hoeveel dagen we op de teller hebben. Het gaat om wat we doen met de dagen die ons gegeven zijn. Hoe lang dat duurt weet niemand. Je hebt geen kristallen bol waarin je kunt kijken en absoluut zeker weten hoe lang je nog rest. Het enige absoluut zekere is dat je dit moment hebt. Ga je dat gebruiken om iets te doen waar je blij van wordt? Of pak je verveeld je mobiel, krantje of MP3-speler?

Stap uit de slachtofferrol (‘ik zit iedere dag zo lang in het OV, het is altijd zo druk, ik word er zo moe van…’)  en gebruik de kracht van je eigen keuze. Ik schrijf nu iedere dag op de heenweg in de trein een artikel voor Jong Burnout of Womanize. Op de terugweg lees ik boeken waar ik iets van kan leren voor een van beide websites. Zo heb ik elke dag vier uur om mijn passie te volgen. Ik kan nergens heen, niets kan me afleiden en niemand kan me vragen om iets anders te doen, want ik zit in het openbaar vervoer ‘vast’. Op deze manier is dat dus eigenlijk gewoon een grote zegening. Vier uur ononderbroken me-time per dag.

De scheidslijn tussen dood en leven is maar klein. En jij hebt zelf de keuze, vandaag en deze minuut nog, of je leeft of al gestorven bent. Een zombie of een mens. Wie kies je te zijn?

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments
Avatar

Soms loop ik vol verbazing ‘s avonds door de straten, stiekem gluur ik al wandelend de woonkamers in.
Stiekem inderdaad, het is namelijk niet echt netjes wat ik doe. Niemand verwacht mij want ik kom als een dief in de nacht. Niet dat ik kwade intenties heb, ik kom gewoon even lekker stiekem gluren.
En ik wil niet gluren, ik mag niet gluren, maar ik moet gluren. Mijn aandacht zou bij de straat moeten zijn welke met een bijna magisch gelig schijnsel wordt verlicht door de oude straatlantaarns uit de vroege twintigste eeuw. Of bij de oude huisjes met hun mooie geveltjes, of desnoods bij die mooie dame op de fiets die al kijkend op haar smartphone zich een slingerweg baant door de rechte straat.
Maar ik gluur liever. Sinds kort heb ik ook een echte gluurvriend, ik noem hem Nico.
We gaan nooit samen op pad maar ik kom hem bijna elke avond tegen. Meestal zit hij op de tafel in de voortuin van de familie de Boer. Hij kijkt mij altijd een beetje scheef aan, zegt niet veel maar we begrijpen elkaar maar al te goed. Ik aai hem dan over zijn kop en zeg: “Hé maatje, hebben ze je weer niet gezien?”. Daarna krijg ik een knuffel een een zielige “miauw” van Nico. En samen gluren we naar de familie de Boer.
Vader en moeder de Boer kijken gehypnotiseerd naar de spannende reclameblokken van RTL4, terwijl dochter en zoon met dezelfde afwezige blik in hun ogen via hun smartphone op planeet Facebook zijn.
En daar kan geen zombiefilm tegenop.

JongBurnout

Schitterend beschreven, René!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)