De schoonheid van vriendschap

Vriendschap, wat is dat toch een bijzondere ervaring. Afgelopen week merkte ik hoe dankbaar ik ben voor de vriendschappen die ik in mijn leven heb (gehad). Wat is echte vriendschap? En waarom horen sommige mensen bij een fase, terwijl anderen je leven lang meegaan?

 

De vriendengroep vs ‘losse’ vrienden

 

Mijn vriend JB zegt altijd tegen me: ‘jij hebt ‘plukjes’ vrienden’.  Allemaal kleine groepjes of losse personen in plaats van een grote groep. Dat klopt wel. Zelf heeft hij een paar losse vrienden, maar vooral twee grote vriendengroepen: zijn voetbalteam en de mensen uit zijn studententijd.

Ik ‘verzamel’ mensen uit verschillende levensfases, zou je kunnen zeggen. Er zijn mensen blijven plakken uit mijn basisschooltijd, mijn middelbare schooltijd en studie. En in iedere baan die ik tot nu toe heb gehad, zelfs het zelfstandig ondernemerschap, heb ik nieuwe vrienden opgedaan.

 

Het groepje vriendinnen uit mijn eerste baan. Ik ben die platinablonde linksboven. Haha.

 

Vaste vrienden en levensfasevrienden

 

Mijn eerste baan was bij een klein bedrijf met maar 15 medewerkers. Een super leuke tijd. Het bedrijf zette zich in tegen eenzaamheid onder ouderen. We wisten veel leuke projecten voor die mensen te organiseren en waren veel in de media. Als collega’s had je veel met elkaar te maken, er moest veel en snel geschakeld worden. Toen wist ik niet beter, maar nu ik terugkijk zie ik een dynamische tijd. Heel leuk.

Vijf van de vijftien medewerkers waren jonge meiden, waaronder ik. Allemaal onder de 25. En onze manager Inge was ook pas 31 en een heel tof wijf. In die tijd gingen we regelmatig met zijn allen stappen of een avond bij iemand thuis barbequen of kaasfonduen. Er is zelfs een keer Sinterklaas gevierd met foute gedichten. Toen we een voor een nieuwe banen kregen, is het groepje nog een tijdje blijven bestaan. Maar je groeit op een gegeven moment toch een beetje uit elkaar, krijgt andere interesses en het contact verwaterde.

Soms ontmoet je iemand die opeens ontzettend bijzonder is. Zo ken ik Martine nu anderhalf jaar, en het is bizar hoeveel dingen in ons leven met elkaar gelijk lopen. Met haar heb ik een heel diepe spirituele klik waar ik heel dankbaar voor ben. We kunnen heel diepe gesprekken hebben en voelen elkaar goed aan. Dit voelt als een vriendschap die lang bij me zal blijven.

Uit mijn studietijd ga ik nog steeds met een paar mensen om, zoals Alexander (waarmee ik naar Vancouver reisde en walvissen spotte). Met hem kan ik ontzettend lachen. En al zien we elkaar niet vaak, we hebben wel altijd goede (en leuke!) gesprekken. Er zijn ook mensen met wie ik in die tijd heel veel optrok, festivals bezocht en met wie ik lief en leed deelde, maar die uiteindelijk toch een andere weg zijn gegaan.

 

Samen met Tien, vlak voordat we de musical The Bodyguard gaan zien.

 

Mijn beste vriendin

 

Omgekeerd kan ook. Dat je eerst helemaal niets van elkaar moet hebben en later opeens super goede vrienden bent. Mijn beste vriendin is Kim. Die ken ik al sinds de basisschool. Alleen vonden we elkaar toen stom. Ik was een beetje dromerig en creatief, terwijl Kim heel stoer en actief was. Uiteindelijk zijn we aan het begin van de middelbare school vrienden geworden.

Ik werd gepest in het fietsgroepje waar Kim ook in zat. Mijn moeder belde Kim’s moeder. Kim’s moeder kwam onmiddellijk samen met haar bij ons thuis langs. Daar was alles binnen vijf minuten uitgesproken. Onze moeders dronken nog even koffie met elkaar en Kim en ik verdwenen naar boven om huiswerk te maken. Zo kwamen we erachter dat we elkaar eigenlijk best aardig vonden en enorm konden lachen samen.

Kimmie is in de loop der jaren uitgegroeid tot mijn allerbeste vriendin. We hebben elkaar door hele moeilijke periodes gesleept, belangrijke momenten met elkaar meegemaakt en kattekwaad met elkaar uitgehaald.

Iedere jonge meid krijgt een keer een ‘foute’ jongen op haar pad. In mijn geval was dat een klasgenoot van Kim.  En zij bleef maar zeggen, ‘Ga nou bij die jongen weg. Je bent veel te goed voor hem.’ Dat deed ik dan. Twee dagen. En dan was het weer aan. Een zomer vol drama, waarbij Kim en ik met sigaretten en Bacardi Breezer (zo fout. Haha) ‘s avonds in een speeltuintje de hele soap van mijn liefdesleven met elkaar analyseerden. Mooie herinneringen.

Soms spreken we elkaar maanden niet. Dan opeens twee weken iedere dag. Het mooiste aan de vriendschap met Kim is dat ik weet dat we er altijd voor elkaar zullen zijn. In de leuke en de moeilijke tijden. We hoeven elkaar maar te bellen.

 

Kim en ik, lekker aan het lunchen en kletsen

 

Liefde voor vrienden van vroeger

 

Vorige week kreeg ik opeens een heel bijzonder appje van mijn beste vriendinnetje uit mijn middelbare schooltijd. Ze deelde een mooie persoonlijke ervaring met me. We hadden elkaar al vijf jaar niet gesproken.

Tijdens de middelbare school zijn we een paar jaar ontzettend hecht bevriend geweest. We hebben ook ruzie gehad (pubers, hè), elkaar een paar jaar niet gesproken en zijn daarna een paar jaar ‘gewoon’ bevriend geweest.

Maar op die paar hele hechte jaren kijk ik met ontzettend veel liefde terug. We spraken elkaar elke dag op school en thuis belden we elkaar meteen weer op om over van alles te praten. Een periode lang hebben we samen verhalen geschreven en natuurlijk werd iedere jongen uit de klas besproken 😉

Het raakte me enorm dat ze me appte. Want door haar verhaal met me te delen kwam ze een belofte na die we elkaar op ons vijftiende hebben gedaan. Ik vind het bijzonder dat ze zoveel jaren later (zestien om precies te zijn) zich dat nog herinnerde en me een bericht stuurde.

Niet krampachtig vasthouden

 

Uiteindelijk weet je niet of een vriendschap hoort bij een levensfase of dat je in staat bent een leven lang met elkaar mee te groeien. Het belangrijkste is dat je elkaar waardeert om wie je bent en dat je zo lang de vriendschap duurt jezelf kunt zijn bij elkaar en hetzelfde verwacht.

Kun je de ander laten zijn wie die is, jezelf de ruimte geven om jezelf te zijn en dan nog steeds een leuke tijd hebben met elkaar? Zo lang het antwoord op die vraag ‘ja’ is, gaat het in mijn ogen goed.

Maar kijk je op tegen afspreken, of wil de een de hele tijd contact terwijl de ander het prima vindt om elkaar een maand niet te spreken: dan ontstaat er gedoe. Misschien is het dan tijd om daar met elkaar over te praten. Of om bij jezelf te rade te gaan of deze vriendschap nog wel bij jou past.

Ik geloof dat vriendschap in de basis moeiteloos is. Je vindt het leuk en fijn om elkaar te spreken, of niet. Daar kan weleens ruzie bij komen kijken en dat geeft niet. Maar als het een worsteling wordt en alles voelt geforceerd: dan is het tijd om verder te gaan.

Zo houd je niet alleen je vriendschappen oprecht, maar ook je herinneringen aan elkaar mooi en puur. Ik kan oprecht zeggen dat ik aan iedere vriendschap in mijn leven bijzondere herinneringen heb, of we nu nog in elkaars leven zijn of niet.

Ik hou nog steeds van iedereen met wie ik ooit bevriend was.

 

En jij, wat betekent vriendschap voor jou?

 

Liefs, Nien

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hoi Nienke,

Heel mooi hoe je je eigen ervaringen omtrent de vriendschap gewoon deelt!
Ik vind ook dat je heel erg eerlijk en open schrijft, dat wat veel mensen niet eens durven, zodat je anderen ook ‘wakker’ kan maken. Ook merk je pas in de minder of juist betere tijden wie je echte vrienden zijn. Zo heb je er ook veel bijzitten die je ineens als een blok laten vallen wanneer het juist beter gaat met je na veel ellende. Raar maar het gebeurd wel. Mijn beste vriend is mijn eigen man geworden, ik kan echt alles met hem delen.
Nogmaals: heel mooi verwoord en bedankt dat je dit alles met ons wilt delen. Je merkt echt doorheen je teksten dat je anderen wilt helpen/verlichten. Dat is ontzettend mooi. Je kunt jezelf een echte lichtdrager noemen :). Liefs Agneau.

Hi Agneau,

Ongelooflijk bedankt voor je compliment. Het is een enorm cadeau om dit te horen en voelen 😀 En ja, wat je zegt is waar: sommige mensen zitten op het level dat ze alleen ellende interessant vinden. Het lijkt bijna wel alsof ze het licht niet goed kunnen verdragen. Dus als jij dan over de narigheid heen groeit en begint te bloeien, kunnen ze er niet zoveel meer mee. Dat geeft niet. Iedereen heeft zijn eigen proces daarin. Sommige mensen horen bij een bepaalde levensfase. Super mooi om te lezen van jouw man die eerst je beste vriend was. Zo kun je zien dat sommige mensen uiteindelijk ook juist meer kunnen worden voor je.

Liefs, Nien

Fijn stukje nienke! Het zet mij weer even aan het denken over mijn vriendschappen en hoe ik daar nu in sta. Toevallig kreeg ik vandaag een kaartje via de post van een vriendin die weet dat ik een burn-out heb. Op het kaartje staat; “Geloof in hoe sterk jij bent!”
Dit noem ik echte vriendschap! Zelfs nu ik niet altijd in staat ben om zelf altijd een goede vriendin te zijn.

Prachtig, zeg! Ja, dat is een echte vriendin 🙂

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)