De zwaan voor mijn huis

Er is een zwaan in het slootje voor ons huis neergestreken. Opeens was hij er en hij is er nu al drie dagen. Dat weet ik, omdat ik vanuit mijn werkplek en meditatieruimte elke dag uitkijk op dit slootje. Het is een van mijn heimelijke genoegens; aan dit watertje wonen en zien hoe de seizoenen er doorheen trekken.

De zwaan was een opvallende nieuwe bewoner. Nog jong, met bruin dons tussen de veren, maar wel alleen en dus volwassen genoeg om een eigen leven te beginnen. Hij heeft besloten om van de sloot zijn nieuwe huis te maken.

Ik geloof dat het leven je tekenen geeft. Symbolen op je pad brengt. Niet alles wat je tegenkomt is een symbool, maar de dingen die je opvallen en in je hoofd en hart blijven hangen wel. De zwaan bleef bij me hangen. Ik voel me ertoe aangetrokken om elke dag te kijken of hij er is. Of het goed met hem gaat. Of zijn kleur al verandert en of er misschien een tweede zwaan, een maatje bij is gekomen.

Dat laatste is ook opvallend, mijn wens voor die zwaan om een maatje te vinden.

Vanochtend werd ik wakker met een zwaar gevoel. Ik gaf me over aan het mysterie van het lichaam en de ziel, die zo goed weten wat ze moeten doen als we het in onszelf kunnen vinden om gedachten even geen kans te geven. Vroeger kon ik het nog weleens allemaal opkroppen (ik weet nog de tijd dat ik stoer zei dat ik al jaren niet gehuild had en dat ‘roken mijn manier van huilen was’. Wat ironisch genoeg dan wel weer mooi aangeeft hoe extreem veel geweld we onszelf aandoen door emotie geen ruimte te geven). Tegenwoordig laat ik mijn tranen stromen. Zelfs als ik niet weet waar het vandaan komt.

Tranen kunnen veel dingen betekenen. Verdriet. Pijn. Woede. Schaamte. Overprikkeling. Verwarring. Maar ook vreugde. Verlangen. Liefde. Trots. Levenslust.

Het is mijn ervaring dat elke ervaring die we niet erkennen in onszelf of waarvoor we nog geen goede manier hebben gevonden om het authentiek en vrij te uiten, zich omzet in tranen. Tranen ruimen op. Ze zijn als het ware de fysieke vertaling van die innerlijke rivier in ons, die alleen maar wil stromen, wil ZIJN, wil LEVEN. En door te huilen wordt alles weggespoeld wat de rivier blokkeert. Door te huilen wordt de stroom van leven binnenin bovendien krachtiger. Niet voor niets huilen we ook van verlangen of van vreugde.

Na mijn grote huilbui begint er nu langzaam weer ruimte te ontstaan. Iets rond mijn hart heeft zich ontspannen. Het leven en alles om mij heen voelt weer zacht.

Nee, het bleek geen pijn, verdriet of overprikkeling te zijn. Verwarring, wellicht een beetje in het begin (toen ik nog niet kon zien waar de tranen vandaan kwamen). In de openheid die ontstaat zie ik dat het tranen van verlangen zijn. Tranen van liefde voor het leven. MEER willen leven. Ja, ook ik maak die reis nog dagelijks. Het is de ene vraag die nooit weg gaat, ‘Wat is ervoor nodig om te voelen dat het leven dat ik leid de meest waarachtige expressie is van wie ik in dit moment ben?’ Oftewel: wat zijn mijn wensen, mijn dromen, what makes me feel ALIVE?

Zelfs als je uit je burn-out bent en ‘aan de buitenkant’ weer een ‘perfect’ leven hebt opgebouwd zal deze vraag je achtervolgen. En als je de vraag wegstopt, dan komt hij uiteindelijk onvermijdelijk weer boven in de vorm van tranen, symbolen in je leven (zie je ooit langere tijd achter elkaar dubbele getallen bijvoorbeeld?), iets wat je hebt gelezen of een bepaalde zin die iemand heeft gezegd. De Vraag is als een vriend die altijd bij je is. Dat heeft een reden. Het is  ook daadwerkelijk een vriend. Het is de stem van je ziel die tot je spreekt. En de ziel wil maar een ding: dat jij je levend voelt. Dat jouw rivier stroomt.

Je kunt de vraag niet vermijden of oplossen. Want JIJ bent die vraag. Je bent zowel de vraag als het antwoord en je leven is een uitdrukking van die constante wisselwerking.

Ik neem de tijd vandaag. Doe het langzaam aan. Kijk mijn favoriete Franse serie op Netflix (Dix Pour Cent) en voel in mijzelf een klein vuurtje branden. Ik geniet van de straten van Parijs in de serie. De Franse taal. De mentaliteit van de mensen. Ik droom weg en denk aan Franse bakkertjes in kleine dorpjes. En van de levendigheid van Parijs. En vanuit die openheid en ruimte, ontstaan uit tranen en niets-doen, is daar opeens het antwoord op de vraag: ik wil weer op Franse les. Ik verlang ernaar de taal vloeiend te spreken. Een droom die ik al lang heb en veel te lang heb weggestopt.

En ik verlang naar reizen. Naar meer profiteren van het feit dat ik overal ter wereld kan werken, zolang ik WiFi en een laptop of telefoon tot mijn beschikking heb.

De verlangens beginnen uit me te rollen, niet langer een rivier, maar een waterval van wensen. Wensen voor de mens die ik ben vanbinnen. Om die innerlijke wereld ook in het uiterlijke te vertalen. Ik wil meer conscious communities opzoeken. Ik mis de hippies en de digital nomads. De soul entrepreneurs. De wilde mensen die DIEP willen duiken met meditatie, creativiteit en de schoonheid van het leven met elkaar delen.

Ik besef dat mijn wens voor de zwaan om een maatje te vinden en zijn stralend witte verenpak te ontwikkelen nog weleens nauw samen kan hangen met al deze verlangens die ik zelf nu heb voor het vinden van meer like minded people en het ontwikkelen van mijn eigen talenten en dromen.

Ik zet Dix Pour Cent op pauze en pak een stuk brood. Dat werp ik naar de zwaan, die me een beetje dommig aankijkt en verder gaat met het wassen van zijn veren. Hij moet het nog leren. Of misschien weet hij heel goed wat hij nodig heeft en neemt hij enkel wat hij nodig heeft in het moment zelf. Geïnspireerde actie, dingen pas doen of tot je nemen als je zeker weet dat dit is wat je nodig hebt.

Na een moment keer ik terug naar mijn laptop en google ‘Zwaan spirituele betekenis’. Ik voel me aangetrokken door het tweede zoekresultaat en klik er op. Een prachtige website met een heldere boodschap opent:

Als je Zwaan hebt getrokken, staat je een tijd te wachten van veranderde staten van bewustzijn en van ontwikkeling van je intuïtieve vermogens. Mensen met de kracht van Zwaan bezitten het vermogen om in de toekomst te kijken, om zich over te geven aan de macht van Grote Geest, en om de heling en transformatie van hun leven te aanvaarden.

De Zwaankaart spoort je aan te aanvaarden dat je weet wat er in het verschiet ligt. Als je je verzet tegen de transformatie van je zelf, ontspan je dan; alles gaat veel gemakkelijker als je met de stroom mee gaat.

Ik besluit een mailtje te sturen naar een Franse lerares die hier om de hoek woont. Het is tijd om mijn dromen serieus te nemen. De transformatie toe te laten. Met de stroom mee te gaan.

 

Liefs, Nien

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)