Jezelf kunnen zijn

jezelf zijn

Op de Facebookpagina van Jong Burnout verwoordde een lezeres heel mooi dat haar burnout geen kwestie was van louter werkstress. Zij gaf aan dat met name de zoektocht naar zichzelf en de daarmee gepaard gaande onzekerheden ervoor hadden gezorgd dat ze zo buiten zichzelf was komen te staan. Ik herken (op mijn eigen manier) haar verhaal en moest denken aan Freud’s ‘Werden wer du bist.’ Stimuleren we onszelf en elkaar nog wel genoeg om onszelf te zijn? En wat zijn de gevolgen als we dat niet doen?

Volgens Freud komen veel problemen voort uit het niet jezelf zijn, of geen weet hebben van wie je werkelijk bent. En dat therapie primair gericht zou moeten zijn op de cliënt helpen zichzelf te vinden en worden. Werden wer du bist, oftwel worden wie je bent. Is het niet gek dat we er zoveel moeite mee hebben onszelf te zijn? Tot op het punt dat we niet eens meer door hebben wat het betekent om jezelf te zijn. Dus zelfs als je zou willen, dan nog is het vaak moeilijk om authentiek te handelen.

Voelen dat je iets anders wilt voor jezelf

Misschien voel je ergens wel een prikje of een zeurend gevoel, dat je niet helemaal jezelf kunt zijn. Maar waar dat dan aan ligt is moeilijk aan te wijzen. Omdat ons authentieke zelf zich niet zomaar laat wegdrukken, laat het zich zien op de meest gekke momenten. Een gevoel van onvrede, een hol gevoel in je maag, spanningshoofdpijn door dagenlang je in te zetten voor iets waar je eigenlijk helemaal niet achter staat.

Dit zijn bovendien vaak de momenten dat we ons authentieke zelf beginnen te sussen. Als de spanning en het ongemak te groot worden, grijpen we naar kleine en grote verslavingen. Bij mij vertaalt dit zich in teveel chocolade en even de stad in voor een nieuw jurkje. Een ander blijft veel te lang op de bank zitten met Netflix, grijpt naar de fles of begraaft zich in een berg werk. Alles om dat zeurende gevoel te verdoven.

Waarom verdoven we dit gevoel? Je zou toch zeggen dat je werkelijke zelf zijn en nastreven heerlijk is. Dus waarom lopen we ervoor weg? Ik zie hiervoor twee redenen.

Ten eerste leven we in een maatschappij die het niet gemakkelijk maakt om dichtbij jezelf te blijven. Hoofdpijn? Neem een aspirine. Teveel werk? Ga je toch een uurtje door. En dan nog de eindeloze stroom beelden in de media van zogenaamd succesvolle mensen. Er wordt ons geleerd dat succes aan de buitenkant zit. Niet aan de binnenkant. Een omgekeerde wereld.

Ik zal je de enige waarheid over succes vertellen in de woorden van Maya Angelou:

Succes is blij zijn met jezelf, blij zijn met wat je doet en met hoe je het doet.

jezelf zijn

Jezelf saboteren

‘Ja, maar er moet ook brood op de plank komen,’ of ‘Het wordt nooit geaccepteerd als ik opeens kunstschilder wil worden.’ Ik kan het je bijna hier horen zeggen. Gekke Nienke, dat heb je wel leuk bedacht allemaal, maar de echte wereld werkt niet zo. En dus blijf je nog lekker een paar jaar aanmodderen. Tot je een burnout of depressie krijgt, je ontslagen wordt, je geliefde bij je weg gaat, of een andere crisis je treft en het leven je dwingt om stil te staan en om je heen te kijken. Ik zeg niet dat een crisis nooit meer voorkomt als je jouw waarheid achterna gaat, maar je zult er wel een stuk beter mee om kunnen gaan.

Dit brengt me op de tweede reden waarom we weglopen voor ons werkelijke zelf. Toegegeven, de maatschappij stimuleert echtheid niet al te erg, maar als je echt wilt is er wel degelijk ruimte voor je. De tweede reden is dus dat we vaak lange tijd niet echt willen. Je eigen pad gaan doet altijd een beetje pijn, zeker in het begin. Dit komt door het kleur bekennen dat inherent is aan jezelf. Als je door de bril van Zelf kijkt, ga je opeens zien dat bepaalde vriendschappen niet meer werken. En ook: je gaat zien waar jij niet meer werkt. Ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat het niet leuk is om aan jezelf te bekennen dat je zo weinig spaargeld hebt, doordat je steeds jurkjes hebt gekocht om een vals beeld van jezelf in stand te houden. Bewust kiezen naar jezelf te kijken kan een harde leerschool zijn.

De harde leerschool weegt echter niet op tegen schoonheid van werkelijk jezelf zijn. Alles in je leven krijgt opeens veel meer betekenis. En op zijn minst heb je de keus. Je bent geen slaaf meer van je gewoonten, van je angsten en onzekerheden over wat anderen van je denken. Want je doet wat jij nodig hebt en dat is alles wat telt.

Hoe doe je dat dan, jezelf zijn? Zeker als je het al een tijdje niet meer gewend bent. Ben je nog wel te redden? Jazeker. Je kunt namelijk nooit weglopen van jezelf. Jij zit er nog steeds, daarbinnen. Het bewijs daarvoor is je nieuwsgierigheid naar hoe je jezelf kunt zijn. In je diepste binnenste beweegt je werkelijke ik zich. Je hoeft alleen maar het deurtje open te zetten.

Het deurtje open zetten

Allereerst, ga je lichaam voelen en reacties herkennen. Hoge adem, spanning in je spieren, beklemd gevoel in je keel of hoofpijnen? Meestal een teken dat je je in een situatie bevindt die niet goed voor je is, waar je niet gelukkig van wordt. Voelt je lichaam alsof je het net in een warm bad hebt laten zakken (elke spier ontspant, je wordt zacht en rozig)? Deze situatie is aangenaam voor je. Waar word je enthousiast van? Waar word je gestresst van? Hoe merk je dat aan je lichaam? Het kan helpen om een tijdje een boekje bij je te dragen en dit bij te houden.

Vervolgens: volg je verlangen. Doe kleine dingen waar je blij van wordt. In mijn yogascriptie beschreef ik hoe ik eindelijk toe had gegeven aan mijn wens om een concert van Yo-Yo Ma bij te wonen, en het was een magisch moment. Ik geniet daar nog steeds van.

jezelf zijn

En maak een (kleine) ruimte in je huis waar je elke dag dingen doet die passen bij jouw werkelijke ik. Hoe onbenullig ze ook lijken. Het begint altijd met kleine dingen, maar die kleine dingen leiden vanzelf tot grote dingen. Koop een kleurboek, print die stapel wetenschappelijke artikelen uit en ontwikkel een visie, luister naar jazz met een glas goede wijn, mediteer. Wat het dan ook is waar jij meer ruimte voor wilt maken in jouw leven: geef het (letterlijk) ruimte. Een kleine ruimte is voldoende. Een ruimte voor jouw diepste ik is al zo simpel als een lekkere luie stoel bij het raam, waar je elke avond om acht uur een uurtje de tijd neemt voor jezelf. Laat ook iedereen in huis weten dat je niet gestoord wilt worden in jouw uur voor jezelf. Dit is de tijd en ruimte waar je je diepste ik de ruimte geeft om te groeien.

Ik zeg dus niet dat je je baan of studie op moet geven. Het is veel houdbaarder en fijner om in je dagelijks leven tijd te creëren voor jezelf. Wacht je vaak op bus of trein? Maak die wachttijd ruimte voor jezelf: download podcasts op je MP3-speler waar je naar kunt luisteren. Of koop een paar boeken in een vakgebied dat je interessant vind. Heb je kinderen? Zet ze aan het knutselen, en knutsel zelf mee door een vision board voor jezelf te maken van je gewenste leven. Sta een kwartier eerder op dan de andere mensen in huis om de zon op te zien komen en een paar regels in je dagboek te schrijven. John Grisham heeft op die manier zijn eerste bestseller The Firm geschreven, elke ochtend tussen zes en halfzeven, voordat hij naar zijn werk als advocaat moest. En durf door te zetten, want diezelfde John Grisham werd 36 keer afgewezen door uitgevers voordat iemand brood in zijn verhaal zag. Durf zo sterk te geloven in jezelf, dat de mening van anderen er niet meer toe doet.

Haal het uit jezelf. Niet van buiten.

Gun jezelf ruimte in jouw leven. Dat is wat het jouw leven maakt. <3

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Ja, soms zijn er situaties in het leven die veel stress kunnen opleveren en waarvan het lijkt alsof je daar zelf geen invloed op hebt. Studeren kan heel pittig zijn. Zeker nu er door de harde knip en het leenstelsel een druk ligt op nominaal afstuderen.

Leuk geschreven! Eén belangrijk iets, de Da Vinci Code is geschreven door Dan Brown!!

Dankjewel! Fijn dat je het even doorgeeft 🙂 Ik heb het aangepast (moest The Firm zijn)

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)