Persoonlijk: een heftige week en nieuwe inzichten

Nienke

Het is half acht op de zondagmorgen. Inmiddels ben ik twee uur wakker. De wereld is even stil als mijn geest. Wat hou ik toch van ochtenden. De afgelopen week was heftig, leerzaam en opnieuw aardend.

Mijn vaders beste vriend overleed ruim een week geleden en begin deze week was de uitvaart. Zelf heb ik ook veel mooie jeugdherinneringen aan deze man. Hij was leraar en duidelijk iemand die hield van zijn vak. Hij maakte veel grapjes met ons. Hij en zijn vrouw hadden net als mijn ouders een boot waarmee we iedere zomer op vakantie gingen naar Zeeland. Ik herinner me bijvoorbeeld dat hij met een handdoek een tulband op mijn hoofd maakte en dan speelden we dat ik de sjeik was. Of hij zette zelf een gek hoedje op en was, met de vlaggenstok in zijn hand, Koning Neptunus. Heerser van de zee. Als leraar stimuleerde hij, naar ik begreep, scholieren om hun unieke talenten te ontplooien. Geen leraar die zijn lesje afdraait, maar iemand met hart voor het vak. Voor mijn vader was het de vriend die hem door moeilijke tijden heeft geholpen en waarmee hij inside jokes en een eigen gevoel voor humor deelde. Het soort vriend dat jouw mooie en lelijke kanten kent en omgekeerd. Het soort vriend waarvan je gelukkig mag zijn als je er een of twee in je leven hebt. Hij werd 76 jaar. Niet heel jong, maar zeker niet oud genoeg voor zo’n bijzonder mens.

De uitvaart was prachtig, maar hakte er ook in. De muziek, de verhalen, het was allemaal zo raak. Niet suikerzoet, wel heel liefdevol.

En dan was er nog een dingetje in de familie, waarbij iemand (ik kan hier niet zeggen wie) een soort van epileptische aanval kreeg. We wachten nog op de uitslag van de onderzoeken en hopen dat het meer een paniekaanval is geweest dan iets neurologisch.

Werk ging ondertussen natuurlijk gewoon door. Met een van mijn opdrachtgevers zit ik in een heel erg gaaf traject. We ontwikkelen met elkaar een compleet aanbod van loopbaanactiviteiten voor hun achterban. De maanden juli, augustus en september zijn daarbij heel belangrijk. Als iedereen terug is van vakantie moeten de trainingen, workshops en bijeenkomsten staan als een huis, zodat er meteen gebruik van kan worden gemaakt.

Ik had dus even niet de puf om te schrijven de afgelopen week. Als er veel in je leven beweegt, then something’s got to give. En in dit geval was dat even Jong Burnout.

burnout

Waarom geef ik zo’n persoonlijke update?

Gisteren was ik met JB mee naar zijn voetbalwedstrijd. Daar ontmoette ik een jongen die ook kwam aanmoedigen. We raakte aan de praat over de burnout waar hij net uit geklommen was en in dat gesprek noemde ik natuurlijk ook Jong Burnout. En wat denk je? Hij kende de site! Zo ontzettend leuk hoe enthousiast hij was 🙂 (En als je dit leest: hoi B., je weet wie je bent 😉 ).

Het grappige was dat ik de dag daarvoor mezelf had afgevraagd hoe ik verder wilde met de website. Waar jullie behoefte aan hebben. Zeker nu ik zelf al een aantal jaar hersteld ben en voor mijn gevoel zoveel meer nog te vertellen heb naast alle tips en tricks m.b.t. burnout.

Ik kan mensen dingen leren over het voorkomen en herstellen van burnout. Maar daarna ben ik nog zoveel meer gegroeid en ik blijf groeien. Ik geloof ook dat het doorstaan van een burnout (of andere ernstige geestelijke of lichamelijke ziekte) een enorme kans is voor groei, wanneer je ook na die tijd bezig blijft met je eigen ontwikkeling. Niet krampachtig probeert die oude persoon weer te worden.

En dus heb ik lessen te leren aan anderen. Over zacht zijn voor jezelf. Wanneer merk je dat je liefdevoller mag zijn naar jezelf en hoe ziet dat eruit?

Maar ook: hoe wakker je de krijger in jezelf aan. Waar zit dat heilig vuur dat maakt dat je onhoudbaar, unstoppable, bent op een stevige, gegronde manier? Niet de oude manier van vechten tegen de bierkaai en altijd maar in je hoofd zitten, maar echt ergens voor gaan met hart, ziel en lichaam.

En hoe hou je jouw groei gaande? Misschien is dat nog wel de belangrijkste vraag. Want elke keer opnieuw vraagt het leven iets anders van je. Soms is je les meer zachtheid betrachten. Een andere keer is het doorzettingsvermogen. Of op je strepen staan. Of leren je diepste wensen te herkennen en vervullen.

B., die ik op het voetbalveld leerde kennen herinnerde me daaraan. Dat dit de lessen zijn die ik nu wil doorgeven. En hij vertelde me dat hij het vooral fijn vindt om persoonlijke verhalen te lezen. Hoe heb ik of mijn omgeving dingen ervaren en hoe hebben we daarvan geleerd?

Daarom giet ik dit verhaal in persoonlijke vorm en dat mag je voortaan veel vaker van me verwachten.

burnout

Onweersbuien

Gisteravond heb ik enorm geknald. Ik was zo kwaad! Schreeuwen, vloeken. Alles kwam eruit. Tegelijkertijd onweerde het heel hard op de achtergrond.

Vanochtend werd ik heel vroeg wakker, omdat JB ging werken (hij is freelance journalist en heeft vaak gekke werktijden). Om zeven uur stond ik in mijn eentje in de woonkamer met een cappuccino in mijn hand voor het open raam. De wereld voelde schoongespoeld door de onweersbui. Er hing een lichte nevel tussen de huizen. Door het melkachtige wit scheen de opkomende zon en het was muisstil. Het soort stilte dat verraadt dat de hele wereld nog slaapt. Het frisse begin van een nieuwe dag heeft iets heiligs voor mij. Alles is nog mogelijk. Er is me vandaag weer een dag cadeau gedaan.

Opeens was al het verdriet, alle boosheid en vermoeidheid van de afgelopen week weg. Het smolt van me af. Als jij je nu op een plek in je leven bevindt die maakt dat je je eenzaam, verdrietig of boos voelt: weet dat het tijdelijk is. Soms is een onweersbui, in jezelf of je omgeving, nodig om je wereld schoon te spoelen.

 

Wat zou jij er van vinden als ik over meer ‘levenslessen’ ga schrijven naast artikelen over burnout?

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

geweldig!!! goed idee, ik lees je website met veeeel plezier!! Je schrijft heerlijk. Liefs.

Oh, en ook ik haal enorm veel steun uit je website op mijn slechte burnout dagen waar ik middenin zit. Bijzonder!

Potverdorie, dat hakt er inderdaad flink in…! En dan zijn al die gebeurtenissen belangrijker hoor, en je eigen welzijn ook. Wij lezers wachten gewoon rustig af, geen probleem 😉
Om antwoord te geven op je vraag: Ik ben al weer ruim een half jaar aan het werk, dus ik ben niet meer zo ‘wanhopig’ op zoek naar alle tips en ervaringen op jong burnout als een tijd geleden. Maar, je hebt zo’n heerlijke schrijfstijl, breed aanbod qua adviezen en zo’n fijne positieve inslag, dat het gewoon prettig is om de website met enige regelmaat bij te houden. En ja, daarbij vind ik vaak de persoonlijke stukken het mooist, waarschijnlijk omdat het dan gemakkelijker is om me ermee te vereenzelvigen. Oftewel, van jou hand lees ik graag nog veel meer (persoonlijke) verhalen over het leven in het algemeen en de lessen die je daarin kunt leren. Bedankt voor al de informatie en moeite die je hier tot nu toe in gestoken hebt!
Succes voor de komende tijd hoor meis!

Hey Debora!

Wat leuk dat je af en toe nog ‘incheckt’, zelfs na je burnout. Daar krijg ik energie van 🙂 Zeker omdat het me extra het gevoel geeft dat ik er goed aan doe om meer persoonlijk te schrijven en de adviezen / inzichten breder te trekken. Super veel zin in!

Dankjewel voor je steun. Ik hoop dat het ook met jou goed blijft gaan en dat je mag stralen in alles wat je doet 😀

Goed en fijn om weer wat van je te lezen. Maakte me al een beetje zorgen om je…………(en had je bijna gemaild ;)) maar je had dus – idd – een pittige tijd. Moeilijk om iemand te verliezen die belangrijk voor je is (geweest) en in je kring van dierbaren iemand met een epileptische aanval is ook best schrikken. Ik hoop met je mee dat het een eenmalig incident was. Ik was twaalf toen mijn moeder haar eerste epileptische aanval had. Die kerstdag blijft me bij :(. Ik dacht dat ze dood ging, gelukkig was dat (toen nog) niet het geval. Dat je dergelijke persoonlijke blogs schrijft spreekt mij zeker aan. Het moet echter ook oké zijn voor jezelf…….. (maar daar zal je vast wel bij stil staan).

Ik heb mezelf vandaag verrast met (meer dan) een complete werkdag en zelfs nu nog zin en energie om hier vanavond thuis nog wat (thuis)dingen te doen………. Exciting. Zonder overmoedig te worden, denk ik toch redelijk binnenkort weer mijn volledig urenaantal op het werk te draaien. Woehaaaaaaaaaaaaaaa!

Ik wens je rustiger vaarwateren de komende tijd! Dag lieve Nienke!

Ha lieve Emma,

Dankjewel voor je steun en lieve woorden. We zijn inderdaad erg geschrokken, maar het lijkt goed te gaan met degene die de aanval had gehad. Het is zeker oké voor mij om meer persoonlijk te schrijven. Ik merk dat dit goed voelt en dat het voor mij dan ook makkelijker / leuker is om een goed stuk te schrijven.

Wat goed dat je zoveel energie hebt! Zorg je er wel voor dat je ook een beetje energie reserve houdt? Niet alles opmaken, maar gewoon genieten van het gevoel dat je aan het eind van de dag wat over hebt 🙂 Wat heerlijk, joh. Ben echt blij voor je!

Wat goed om te lezen dat het goed gaat met degene die de epilepsieaanval had.
Top dat het persoonlijker schrijven zelfs makkelijker en leuker voor je is, doen dus! Maar dat leek ook al jouw plan.
Was vanmiddag bij mijn therapeute en van haar *moet* ik altijd al zorgen dat ik minstens 15% energie over houd. En ook vandaag gaf ze dat mee. Dat ik de komende dagen probeer rustig aan te doen. Twee van die dagen, ja gister ook nog een x 8 u! – en daarna nog een vriendin ‘s avonds helpen met een powerpoint, dat is niet niks. Die powerpoint was gister eigenlijk toch wat teveel vh goede. Zou bij vriendin eten, plan was daarna naar huis te gaan. Zij vroeg me echter of ik even met haar naar een powerpointpresentatie wou kijken, die ze binnenkort moet geven. Zij is dat totaal niet gewend om daar mee te werken en zoiets in elkaar te knutselen, dus ja mijn hulp was welkom. En ja, ik vond het ook leuk om te doen,maar ik merkte ook dat het eigenlijk toch wel teveel was na al een dag werken. Ik werd er wat kribbig van. Gelukkig vandaag vrij, rustigjes aan de dag beginnen, genieten van het mooie weer enz. En volgende keer goed opletten voor ik ergens in meega……

Reply

Marjolein Lecluyze

Lijkt me leerrijk 🙂

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)