Keer diep in jezelf en vind de schat die begraven ligt

Er ligt een stapel was op de gang. Ik blijf in bed. Er moet een online training afgemaakt worden. Ik blijf in bed. Het is buiten stralend weer en ik zou een boek in de zon kunnen lezen. Ik blijf in bed. Waarom? Omdat in bed blijven nu belangrijker is. Niet omdat ik ziek ben. Of kapot. Maar omdat ik mag helen. En jij misschien ook.

 

Luister je naar de kleine signalen?

 

Al wekenlang verzette ik me ertegen. Er waren momenten dat anderen het beter zagen dan ik. Zelfs jullie, de mensen die me via Jong Burnout volgen en niet álle details van mijn leven meekrijgen vroegen het me soms, ‘gaat het wel goed met je?’ Mijn antwoord was altijd ‘Ja’. Het is nog steeds ja.

Maar er zat ook een diepe wijsheid in die vragen van vrienden, familie en volgers (dat laatste blijft een raar woord: zo zie ik jullie echt niet. Meer als bekenden :-D).

Iets wat ik zelf nog niet kon zien sluimerde onder de oppervlakte. Een onrust. Onvrede. Ik was ook vaak sjachrijnig of moe. Of dan wilde ik ergens aan beginnen, maar kon ik er niet de vreugde of  ‘blije energie’ voor verzamelen. ‘Blije energie’ is voor mij iets anders dan lichamelijke of geestelijke energie. Dat laatste heb ik. Maar blije energie is het gevoel dat je vol inspiratie en creativiteit zit. En wat dat betreft was ik een pruttelend motortje. Soms kwam het er met horten en stoten zomaar uit, en goed ook! Dan opeens was het compleet verdwenen en voelde ik me dof.

Heel gek, want aan de buitenkant gaat alles als een tierelier. Net als ieder mens zijn er dingen die lekker gaan en dingen waar ik me zorgen over maak. Maar niets ‘groots’. Ik slaap goed, ik eet goed. Ik ben uitgerust en in goede conditie. Omringd door mensen waar ik van hou. En mijn bedrijf loopt op meerdere fronten steeds beter. Maar toch kon ik mezelf van binnen niet meer echt blij maken.

 

Tough love

 

Ik wist niet waar ik heen moest met mezelf. Kreeg niets uit mijn handen. Drentelde maar een beetje door het huis. Gaf mezelf op mijn kop dat ik mijn werk niet gedaan kreeg. En uiteindelijk belde ik een vriend van me op, Bart. Stiekem wilde een stuk in mij bij hem klagen. Al had ik dat in dat moment niet door. Bart had het wel door. Haha. Hij liet me even praten en zei toen een harde waarheid, die ik eigenlijk niet wilde horen (maar wel nodig had om te horen): ‘Nien, wat je zoekt kun je niet bij een ander vinden. Niet bij leraren. Niet bij mij of andere vrienden. Niet bij je vriendje. En als je het niet buiten jezelf kunt vinden… Wat is dan de enige plek waar je nog naartoe kunt?’

Terwijl hij het zei stroomden de tranen over mijn wangen. Ik weet niet of hij dat door had. Het waren tranen van opluchting en een beetje van angst. Want ik wist dat nu iets uitgesproken was waardoor ik niet meer kon vluchten. Het was tijd om naar binnen te keren en mezelf te geven wat een ander me niet kon geven: het gevoel van diep gehoord worden.

Bart leerde me nog een mooie manier om dit te doen: vier keer diep ademhalen en je daarbij op de energie van je hart concentreren. Alsof je in je hart ademt. En dan vanbinnen een mooi mantra zeggen. Dat kan gewoon ‘Ohm’ zijn, maar ook een gebed of affirmatie. Bart gaf me het gebed van Franciscus van Assissi, ‘Heer, maak mij een voertuig van uw vrede’.

Je hoeft hier niet Christelijk voor te zijn. Ik heb zelf ook geen geloof. Ik pak een beetje van alle spirituele tradities mee waar ik me goed bij voel. Dit vond ik toevallig een hele mooie, want het geeft je veel rust vanbinnen. Franciscus was ook meer een mysticus (iemand die diepe spirituele waarheid zoekt) dan een kerkelijk type.

 

Eindelijk een hoop shit loslaten

 

Na het telefoongesprek ben ik in bed gaan liggen. Ik heb de ademoefening gedaan en ondertussen me op de pijn geconcentreerd die ik voelde. Zo had ik heel erg last van mijn schouders. Ik vroeg ze: ‘Wat willen jullie zeggen?’ terwijl ik diep in mijn hart ademde. En toen kwamen er zoveel tranen! Enorme, dikke, biggelende tranen zonder eind. Sommige dingen kon ik benoemen en anderen niet. Sommige dingen waren gevoelens. Andere herinneringen. Er kwamen ook woorden of zinnetjes. Kwaadheid. Ik heb als een klein kind een enorme driftbui gehad en op kussens geslagen. Alles van het bed gesmeten. Geschreeuwd! En toen als een balletje opgekruld weer gehuild. Tot er geen huilen meer was en ik alleen nog maar stil kon zijn vanbinnen. Steeds als ik buiten adem raakte of het even niet meer wist, ademde ik in mijn hart. En langzaam maar zeker kon ik stukjes loslaten.

De afgelopen dagen geef ik mijn hart en geest de vloer. Zij mogen doen wat nu goed is. Opruimen wat opgeruimd mag worden… Soms heb ik wel angst (‘ga ik nog genoeg tijd hebben om mijn online training af te maken? Om de was te doen?’). Maar ik weet ook dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken. Dat het juist nu nodig is om op te ruimen. Dan doe ik mijn werk straks beter.

Dus de afgelopen vijf dagen heb ik hele ochtenden liggen huilen. Ik blijf in bed als mijn lichaam wil rusten. Ik smijt met kussens als mijn lichaam wil trappen. Yes. Ook afgelopen zaterdag, op mijn verjaardag. Want ik wil geen maskers meer. Zeker niet naar mezelf. En juist niet op mijn verjaardag.

Ik geef mezelf toestemming om mezelf te zijn. En mijn hart wordt bij de dag schoner, lichter, en gelukkiger. Dat weet ik, omdat er opeens dingen beginnen te stromen. Dingen waar ik tegenop keek gaan opeens makkelijk. Ik heb plotselinge momenten van inspiratie. Vaak tegen het eind van de dag of de avond. En ik voel dat ik meer openheid en zachtheid naar anderen meeneem.

Wat ook bijzonder is, dat is dat er opeens zomaar de juiste YouTubefilmpjes, boeken en quotes op mijn pad komen. Het leven leidt jou, als je het er de ruimte voor geeft. Als je maar naar binnen wilt luisteren.

We denken altijd dat we op vakantie moeten gaan om uit te rusten en weer energie te krijgen voor de dagelijkse dingen.

Maar het enige wat je hoeft te doen is je masker afzetten, op zijn minst naar jezelf. En gewoon te zijn wie je bent. In dit moment.

 

Liefs, Nien

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Wauw deze blog spreekt mij heel erg aan.
Zelf ben ik nu een jaar aan het worstelen met een burn out. Verschillende therapieen heb ik geprobeerd met allemaal een beperkt resultaat.

Jouw woorden zijn een eye opener. Alleen ik kan mezelf bieden wat ik nodig heb. Een ander kan niet mijn gevoelens en verdriet overnemen en mij de liefde geven die ik van mezelf voor mezelf verwacht.

Dat is toch wat ik het meeste van mezelf verwacht dat ik weer wat liever voor mezelf word, minder veel eisend en perfectionistisch en meer vertrouwen in mijzelf.

Dat kan ik alleen mezelf bieden

Bedankt voor je woorden en de eye opener!

Wat ben ik blij dat het een eye opener voor je is. Fijn, zeg! Zorg goed voor jezelf, Wendy. Liefs!

Wauw Nienke, wat goed dat je contact hebt gemaakt met je kern. Nu ik 2 maanden bij mijn psychotherapeut loop heb ik dit ook geleerd. Ik vertelde hem dat ik veel mediteer en naar mijn buikademhaal, wat natuurlijk heel goed is. Toen vertelde ik hem dat als ik hoger ademhaal, dat ik onwijs veel ‘kramp’ voel tussen mijn middenrif/hoog op de borst. Toen ik dat vertelde deed ik een oefening met hem: hyperventilatieprovocatie. Tijdens deze ofenening ging ik 3 minuten hyperventileren. Daarbij zorg je ervoor dat je ademhaling hoog zit, waar bij mij de pijn zat. Toen ik dat deed kwam ik voor het eerst echt in contact met die wrange pijn. Pijn van vroeger, pijn van altijd grenzen verleggen, allemaal onverwerkt verdriet. De tranen bleven maar komen. Want wat een pijn zat/zit daar. Dat is de kern, doordat ik veel heb meegemaakt en dat nooit heb geuit zit dat verdriet tot in mijn vezels.

Nu maak ik een aantal keren per dag contact met dat gevoel. Zelfs als ik mij goed voel zorg ik ervoor dat ik weer even ga ‘landen’. Ik maak even contact met het gevoel. Eerder zag ik dat gevoel als iets naars en zocht ik afleiding. Nu zoek ik dat gevoel op. Pijnlijk is het zeker. Als ik ernaar ademhaal, kramppeert mijn bovenlijf in schokkende bewegingen.

Hoe zwaar het ook is om ermee in contact te blijven, hoe beter het is. Want er komt ruimte en het werkt helend.

Probeer naast en met dit gevoel te leven ipv het onderdrukken. Want hier wordt je moe van. Sinds ik dit doe merk ik dat er ook ruimte komt om te genieten. Het lijkt alsof de wrijving weg is. Alsof de blokkade weg is. Nu het verdriet er mag zijn, is er ook ruimte om te genieten. Want ik merkte dat ik vlak was. Dit komt doordat je zo in een mechanisme zit om negatieve gevoelens niet te voelen en daarbij komen de positieve gevoelens ook niet binnen.

Fijn dat je hierover schrijft.

Hi Christine,

wat een mooie en belangrijke inzichten, zeg! En dankjewel dat je dit hier wilt delen. Die schokkende bewegingen en chaotisch ademen zijn ook methodes / dingen die opgeroepen worden in de bio-energetica. Fijn en bijzonder dat je dit op deze manier hebt kunnen ervaren. Je zult je lichaam hierdoor meer en meer kunnen voelen en vertrouwen in wat het aangeeft!

Liefs, Nien

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)