Simpelweg gelukkig

 

Is gelukkig zijn zo simpel als jezelf in een andere ‘state of mind’ manouvreren? De wereld door een andere bril zien? Zoals jullie hebben kunnen lezen zat ik mezelf de afgelopen dagen behoorlijk in de weg. Langzaam begint er verandering te komen.

De wurggreep van ‘moeten’

Oh man, mijn to-do lijstjes eindigen soms nooit. Vriendin Martine en ik lachen er samen weleens om, want wat dit betreft lijken we erg op elkaar. In de ochtend zet je vijf dingen op je to-do lijst, maar naarmate de dag vordert komen er steeds meer bij. En prioriteren, ho maar.

Zo word ieder beetje tijd gevuld met ‘nuttige dingen’ of me druk maken over wat ik allemaal nog moet van mezelf. Daar word ik niet bepaald productiever van, en zeker niet vrolijker.

 

Schermen, schermen, schermen

 

Het viel me opeens op hoeveel schermen ik gebruik op een dag. Mijn telefoon is niet meer alleen om contact te onderhouden met mensen. Ik loop er als ik even niet oplet voor het ontbijt al op te scrollen. Facebook, Instagram, appjes checken.

Daarna schuif ik achter mijn laptop om te werken. En als ik wil ontspannen, loop ik naar de woonkamer om een broodje te maken en een serie te kijken op Netflix.

Het was op een gegeven moment zelfs zo dat ik al 24 uur zin had om naar buiten te gaan, een rondje te wandelen, maar dat niet deed omdat ‘ik geen doel had’. Er hoefden geen boodschappen gedaan te worden, bijvoorbeeld. Say what? Maar als je een serie kijkt, even aan je website sleutelt of je Facebookstatus update krijg je het gevoel dat je nog een beetje iets doet wat een doel heeft. Althans, ik dus. En op zijn minst kan ik als een soort zombie vluchten voor die stem die doordreunt, ‘Je moet nuttig zijn.’

Ik laveerde dus ergens tussen altijd nuttig bezig willen zijn, of mezelf het gevoel geven dat ik met iets nuttigs bezig was door van het ene naar het andere scherm te verhuizen.

 

Vertragen

 

Vanochtend deed ik het anders. Nadat ik mijn ontbijt had gegeten ging ik in mijn werkhoekje zitten. Daar staat een grote leren stoel die ik al jaren heb, en waar ik veel te weinig in zit. Het is echt een hele fijne stoel namelijk. Zo’n stoel die je het gevoel geeft dat je een dikke knuffel van iemand krijgt. Deze stoel heb ik al tien jaar en we zijn vriendjes 😉

Ik had thee gemaakt en pakte The Secret Garden, het boek dat ik nu lees. De kat lag een klein stukje verderop op een kussentje. Buiten waaide de wind onregelmatig en af en toe floot een vogeltje. Al die dingen vielen me opeens op toen ik daar rustig met mijn boek zat.

 

Mijmeren

 

Het lekkerste van een boek lezen vind ik dat ik tussendoor kan mijmeren. Even de woorden op me in laten werken, of meegaan met het geluid van de vogeltjes buiten als dat me opvalt.

Terwijl ik dat deed, keek ik naar de kat. Ramses (ook wel Nammie of Jammie genoemd door ons) zat innig tevreden zacht te spinnen. Het is een grote dikke zwarte kater met het zachtaardigste karakter dat je je voor kunt stellen.

Ik keek naar hem, en opeens vielen me alle kleine haartjes van zijn vacht op. Zijn lieve pootjes en zachte blik. Tegelijkertijd voelde ik de warme omhelzing van de stoel waar ik in zat. En de wind en vogeltjes, het geluid van de vaatwasser: ze maakte allemaal dat ik mezelf meer en meer tot rust voelde komen.

Een warme gloed verspreidde zich vanuit mijn hart. Ik hou van het leven. Van dít leven. Het leven is deze kat, deze stoel, dit kopje thee. Het leven is mijn ontspannen adem als ik echt helemaal durf te zijn waar ik nu ben en niet mijn best doe om ook maar iets te veranderen.

Simpelweg gelukkig

 

Simpelweg gelukkig, dat is de stilte in jezelf. En die is er gewoon. Ook als je piekert of neerslachtig bent. De makkelijkste weg daar naartoe is alle schermen uitzetten en een fijn plekje opzoeken. Gewoon ademen en ervaren wat er om je heen te zien, ruiken, voelen of horen is.

Liefs, Nien

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)