Angst; hoe je zorgt dat het monster je niet beheerst

 

Vreselijke angsten over de toekomst. Ook ik heb er nog weleens last van. Inmiddels, mede dankzij de burn-out, heb ik hele fijne strategieën ontwikkeld om met angst om te gaan. Dit is hoe ik angst bestrijd.

We hebben allemaal een klein monstertje in ons. Dat monstertje heet Angst. Soms lijkt het klein en onschuldig, maar het kan zomaar onverwachts in een soort Hulk veranderen. Ongecontroleerd om zich heen slaand. Ik stel me mijn monstertje altijd zo voor. Klein groen en pluizig als het zich koest houdt, waardoor ik bijna denk, ‘wat schattig. Die kan nooit kwaad.’ En enorm groot, stekelig en schreeuwerig als het de kans krijgt om te groeien.

Maar hoe hou je dat monstertje dan koest?

De kunst is om hem niet te voeden. Het voeden van het monstertje doe je door in te gaan op de gedachten die hij produceert. Niemand van ons kan voorkomen dat er ergens achterin de bovenkamer af en toe een gedachte van het kleine monstertje voorbij komt. Maar je kunt wel besluiten om er niets mee te doen.

Dat vergt wat oefening, maar is makkelijker dan je denkt.

 

Hoe klinkt Monstertje?

 

Een voorbeeld:

Monstertje: “Ik heb in maand X nog geen opdrachten staan voor mijn bedrijf.”

(Het monstertje begint vaak met de constatering van een feit. Zo kun je minder makkelijk om hem heen.)

Nienke: “Ja, dat is zo. Maar er komt heus wel wat op ons pad.”

M: “Maar wat als dat nou niet zo is? Dan heb je die maand geen inkomsten.”

N: “Nou, daar heb ik al over nagedacht. Deze week wilde ik een paar lijntjes uitzetten.”

M: “Maar eigenlijk moet je deze week wel al concrete resultaten boeken, want anders ben ik niet gerustgesteld.”

(Het monstertje begint al te groeien)

N: “Morgen zal ik een e-mail sturen naar die ene persoon. En ik ga die nieuwe training verder uitwerken.”

(Het monstertje ontwikkelt stekels en begint te schreeuwen)

M: “Dat is niet genoeg. Het is niet genoeg. Je moet alles NU op de rit hebben. Waarom heb je vandaag niet meer gedaan? Wat doe je eigenlijk nog in bed. Je ligt toch alleen maar te piekeren. Je kunt die mails net zo goed nu versturen. Er is geen tijd te verliezen. Moet ik dan altijd om ons denken? Waarom luister je niet eerder naar mij? Alles gaat fout. Dit is het begin van het einde. Tot nu toe heb je gewoon geluk gehad met alles wat op je pad kwam, maar nu begint het mis te gaan. Geen tijd te verliezen. Maak een to-do lijst. Doe morgen minstens tien dingen! Je moet hard aan de bak nu.”

N: “Ja, maar… Dat interview dat ik drie weken geleden nog deed dan? En de mailtjes die ik krijg van mensen waaruit blijkt dat ik ze echt help… En die drie organisaties die hebben gezegd dat ze graag met me verder willen praten….”

M: “Dat zijn geen euro’s, Nienke. Dat weet jij ook. Je moet harder werken. Harder werken. Output leveren. Tienen halen in alles wat je doet. Anders ben je niet goed genoeg.”

 

Wat wil het angstmonstertje?

 

Nou goed… Jullie snappen het plaatje denk ik wel. Monstertje is in feite een bang, overstuur kind. En bange kinderen die overstuur zijn willen stiekem helemaal niet dat je met ze in discussie gaat. Ze proberen het wel. Ze lokken je uit. Maar hoe meer je discussieert, hoe erger het wordt. En als een kind eenmaal over het punt is waarop ze zichzelf totaal verliezen, dan kunnen ze alleen nog maar totaal over hun toeren krijsen en schreeuwen. Doet dat je niet denken aan een paniekaanval?

Een paniekaanval is Monstertje’s ‘final form’ 😉

Maar wat wil dit deel van ons nu werkelijk? Eigenlijk wil mijn Monstertje gewoon af en toe een beetje opstandig pruttelen, maar geen werkelijke aandacht voor de angstgedachten.

Ingaan op de angstgedachten is Monstertje bevestigen in zijn angsten. De discussie aangaan, oplossingen verzinnen, piekeren…: voor Monstertje voelt het dan alsof hij gelijk heeft.

En voor een bang kind is er niets bedreigender dan een ouder die meegaat in zijn angsten.

Wat Monstertje dus nodig heeft is dat je niet ingaat op die allereerste pruttelende angstgedachte (“In maand X hebben we nog geen opdrachten staan”).

Maar hoe doe je dat?

 

Wanneer laat Monstertje van zich horen?

 

Bij mij is het zo dat ik een minder goede weerstand tegen het angstmonster heb als het ‘s avonds laat is. Dan ben ik al moe van de dag en lopen werkelijkheid en fictie (angst) meer in elkaar over.

Dan hoor ik de gedachten van het angstmonstertje beter. Het is dus heel belangrijk voor mij om vroeg te gaan slapen, juist in stressvolle tijden. En om echt de tijd te nemen om naar bed toe te gaan. Een warme douche en schone lakens. Lekker een kopje thee erbij, soms een stukje extra pure chocolade of banaan (daar slaap je beter van) en een goed boek lezen. En dan voor 20:30 uur het licht uit.

Identificeer dus voor jezelf wanneer jij het makkelijkste angstgedachten hebt, en ‘buffer’ die momenten.

Gebeurt het sneller in een drukke bus? Zet ademoefeningen en ontspannende muziek op een MP3-speler en koop een koptelefoon die goed afsluit. Ik heb zelf de Bose Quiet Comfort. Die is heel duur. Maar je hebt voor een paar tientjes ook al heel goede oordopjes van Sennheiser of een ander goed merk.

Gebeurt het eerder op je werk? Denk dan eens aan de Pomodori-methode, waarbij je 45 minuten werkt en 15 minuten pauze neemt. In die pauze doe je dan iets wat ruimte geeft, zoals een wandeling maken, stretchen (hoe vaak ik wel niet door collega’s ben uitgelachen, omdat ik in een of andere yogahouding op de grond van de kantoortuin lag) of een echt lekker kopje koffie halen bij het tentje op de hoek.

 

 

 

Hoe praat je met Monstertje?

 

Omdat het zo’n klein, lief, pluizig deel van mij is dat bang is, wil ik het graag geruststellen zodat we kunnen gaan slapen. Dus ga ik al snel in op de gedachten. Ik luister naar de angsten en begin oplossingen te verzinnen. Maar gek genoeg is dit nooit genoeg voor het angstmonstertje. Die begint dan weer wat tegen de oplossingen in te brengen, of verzint er nieuwe dingen bij. Al snel heb ik een eindeloze discussie met mezelf die veel meer zijwegen neemt dan die eerste gedachte.

Ik doe met Monstertje wat je met een angstig kind zou doen. Ik zie de eerste gedachte (die vaak een feit is) en zeg: “Ja, het is zo dat ik in maand X nog geen opdrachten heb. Morgen ga ik daar naar kijken.”

En daarna ben ik duidelijk tegen Monstertje. Die wil dan natuurlijk alsnog de discussie aangaan. Maar ik blijf gewoon maar één ding herhalen: “We gaan het er nu niet over hebben. Morgen ga ik er naar kijken.” Soms helpt het ook om er een tijd aan te hangen (“morgen tussen 11 en 13 uur ga ik strategiën bedenken”) en die afspraak met jezelf dan ook echt na te komen.

 

Angstgedachten: jezelf definitief geruststellen

 

Denk vervolgens aan iets anders. Iets leuks. Richt in gedachten je droomhuis in. Bij voorkeur een miljoenenvilla. Dat is namelijk zo groot en ver weg, dat je niet stiekem gaat nadenken over ‘hoe kan ik dat bekostigen’. Ga door alle kamers en de tuin. Stel je voor hoe heerlijk het is om daar te zijn en richt alles precies zo in als je zou willen. Natuurlijk kun je ook je voorstellen hoe je in een droomauto over de Autobahn sjeest, een picknickmandje achterin, samen met die leuke man of vrouw. Gebruik al die fantasie en denkkracht voor iets positiefs in plaats van piekeren.

Angst is net zo goed een fantasie. Dus kun je beter dromen van leuke dingen.

 

En dan nog even praktisch…

 

De laatste stap is tegen jezelf zeggen dat je niet alles NU hoeft te overzien. Neem het stap voor stap. Het leven is nooit lineair. Dingen komen nooit zo op je pad als je vantevoren verwacht had. Sommige van de mooiste dingen in mijn leven zijn gebeurd, omdat iemand anders me een kans wilde gunnen of spontaan dacht wat aan me te kunnen hebben.

Er zijn zoveel cadeautjes in het leven. En zoals met ieder cadeautje: het is het leukste als je ze spontaan krijgt. Wees dus niet bang, want de mooiste dingen in je leven gaan nog komen en ze komen vaak uit onverwachte hoek.

Laat het los.

Let it be.

 

 

Liefs, Nien

 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments
Avatar
Reply

Marjolein Lecluyze

Hey Nienke! Het klinkt misschien raar, maar ik heb vooral veel angst voor een bepaalde collega. De ene keer doet zij poeslief tegen mij en de andere keer kan ik niks goed doen voor haar. Ze is zelf een zeer grote perfectionist en ze zei eens tegen mij dat ik geen pauze mocht nemen… Ze vergeleek mij in het begin ook vaak met mijn voorgangster, die volgens haar zooo competent en intelligent was… Maar nu blijkt wel dat ik betere cijfers behaal dan mijn voorgangster 😉 Ik heb altijd het gevoel dat ik mij moet bewijzen ten aanzien van die collega. Heb jij ook zo’n mensen gekend? Of heb je advies over hoe je kunt omgaan met zo’n mensen? 🙂

JongBurnout

Hi Marjolein,

Wat vervelend, zeg! Het klinkt voor mij alsof die collega vooral met zichzelf in de knoop zit en dat (misschien onbewust) op anderen afwentelt. Ik heb ook wel met zulke mensen te maken gehad, ja. Het belangrijkste is eigenlijk om gewoon te leren je schouders op te halen. Als zij geen vat meer op je heeft zal ze haar energie ergens anders op richten. Weet in ieder geval dat het niet aan jou ligt én dat je haar niet zult kunnen veranderen. Let it go! Wel een leuk idee voor een artikel binnenkort. Thanks voor de inspiratie en succes!

Liefs

Avatar

Wat een leuk stuk is dit! En ook weer ontzettend waar, helaas.. haha. Dankjewel en superleuk geschreven 🙂

JongBurnout

Thanks voor de positieve vibes 😀 Ik vond het ook leuk om te schrijven.

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)