Luisteren naar je intuïtie

intuÏtie

Ik doe een klein experiment, genaamd ‘de test met de zonnebril’. Ik heb het zelf bedacht en ben er best trots op. Het is een test om op een veilige manier te leren mijn intuïtie meer te vertrouwen.

Sinds kort let ik op wanneer mijn gevoel zegt dat ik een zonnebril mee moet nemen. Zelfs als heet buiten hartstikke regenachtig is en het er niet op lijkt dat daar verbetering in komt. Vandaag was weer zo’n dag en ik was eigenwijs. No way dat het zonnig zou kunnen worden. Toch?

Wel dus.

En ik had geen zonnebril meegenomen. En natuurlijk eindigde ik met collega’s buiten aan een tafeltje met een drankje. Zonder zonnebril. Niet dramatisch, maar wel opvallend.

Daarom oefen ik mijn intuïtie met de zonnebrilvraag. Het is veilig, want als ik hem niet mee heb is het niet erg (hooguit irritant of jammer). Maar het is wel leerzaam. Als iets in me zegt, ‘neem die zonnebril nou mee.’ Dan let ik er de rest van de dag op of het inderdaad nuttig zou zijn geweest als ik hem meegenomen had. Ongeacht of ik dat nu gedaan heb of niet. Vrijwel altijd heeft mijn gevoel gelijk.

Nu ik sinds een paar weken de zonnebriltest doe, valt me ook op andere gebieden van mijn leven op hoeveel verschil het luisteren naar mijn intuïtie had kunnen maken. Zoals mijn gevoelens bij die ene vriendin, waarvan ik dacht dat ze iets een beetje voor me achterhield. Ik kon het bijna niet geloven (we leken immers zo open naar elkaar) en ik praatte mezelf dus steeds van die gedachte af. En zij praatte mij ook elke keer opnieuw om, bijna op zo’n manier dat ik er een schuldgevoel over kreeg dat ik überhaupt zo durfde te denken. Tot ik recent uit het verhaal van een andere vriendin kon opmaken dat ik al die tijd gelijk had gehad. Wat ik met die informatie moet, weet ik nog niet zo goed. Misschien laat ik het maar zo. Maar ik zie nu wel dat ik veel meer mag vertrouwen op mijn eigen inschattingen.

Hoe spreekt intuïtie?

De vraag is natuurlijk wel: waar trek je de grens? Op welke manier kun je het verschil duiden tussen onbestemde losse flodders van gevoelens en wanneer is het echt je diepe intuïtieve stem die spreekt om iets onder je aandacht te brengen?

Ik leer daar zelf dus ook nog iedere dag in bij. Maar wat ik wel heb gemerkt is dat intuïtie iets is wat je niet loslaat. Het schreeuwt niet, maar blijft wel tegen je fluisteren. En het is voelbaar in je lichaam als een fysieke reactie: hier klopt iets niet.

Als mijn intuïtie me ergens voor wil waarschuwen is dat bij mij vooral te voelen in mijn middenrif (solar plexis) en rondom mijn keel. Alsof ik gesmoord word. Dit is natuurlijk voor iedereen anders.

Intuïtie is naast een waarschuwingsmechanisme ook iets heel moois. Het kan juist ook kansen laten zien. Zoals wanneer je je meteen goed voelt bij iemand en dan maanden of jaren later een heel mooie vriendschap blijkt te hebben opgebouwd met die persoon. Of uit jullie contact kwam een onverwachte zakelijke kans voort.

Het is die kriebel die zegt: ‘ga deze opleiding maar doen,’ of ‘lees dat boek.’ Ook als die opleiding niets met je huidige werk te maken heeft of je eigenlijk geen geld hebt voor dat boek. Intuïtie is de drijvende kracht die zorgt dat je verder komt. Het vermogen te surfen op de golven van je leven. Ik vind het fijn en bijzonder om te merken hoe ik alles in me heb om te doen wat goed voor me is. De kunst is om er op te vertrouwen.

 

Wanneer merkte jij dat jouw intuïtie gelijk had? En hoe kun jij er beter naar luisteren?

 

 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments
Avatar

Wauw. Wat een mooi artikel weer! Heel bijzonder om te merken dat intuïtie er altijd is, desnoods om je enkel maar toe te fluisteren. Vaak zijn juist dat de dingen die er écht toe blijken te doen. ❤️

JongBurnout

Ja, he? Luisteren naar de fluisteringen van het leven 🙂

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)