#MeToo: over stress, seksueel misbruik en intimidatie.

Ik was 13 toen ik voor het eerst te maken kreeg met seksuele intimidatie en zelfs misbruik. Het zou niet de laatste keer zijn en het was beter om over te zwijgen. Waarom weet ik eigenlijk niet. Dat schijnt de sociale norm te zijn… De laatste jaren ben ik door Jong Burnout veel met stress bezig en heb ik talloze onderzoeken gelezen. Guess what? Of vrouwen zich seksueel veilig voelen heeft een sterke invloed op levensgeluk, werkprestatie en ontspanning. Het is zo logisch dat het bijna dom is… Waarom spreken we er dan toch niet over?

De afgelopen dagen heb ik vrijwel elke vrouw in mijn facebooklijst het statement ‘MeToo’ zien maken. Om aan te geven dat ook zij te maken heeft gehad met seksueel overschrijdend gedrag van anderen.

Dat maakt dat ik geloof dat de tijd nu rijp is voor een artikel dat ik al lange tijd wilde maken. Over hoe seksuele onveiligheid voor ernstige stress zorgt in het vrouwelijk brein, en waarom ik geloof dat vrijwel iedere vrouw met deze onveiligheid te maken heeft.

 

Een aantal persoonlijke ervaringen

 

Ik schreef al ‘#MeToo’, en ik wil dus dit artikel ook aangrijpen om je te laten weten dat je niet alleen bent. Ook ik heb meerdere nare ervaringen meegemaakt.

Tussen mijn dertiende en vijftiende ben ik aangerand door een bekende van de familie. Het gebeurde op speelse wijze en omdat ik geen seksuele ervaring had was ik bang dat ik het verkeerd interpreteerde, waardoor ik lang mijn mond heb gehouden.

Op mijn vijftiende ben ik tegen de grond gewerkt door een tweeling van dertien. Ze raakten me aan. Overal. Toen ik het verhaal aan anderen vertelde werd het een beetje weggelachen. Ze waren jonger dan ik, dus ze konden het toch niet zo bedoeld hebben? Ze wisten vast niet wat ze deden…

Ik heb meegemaakt dat ik naast een man in de auto zat die opeens avances begon te maken. Een zakelijke vriend die bovendien bijna veertig jaar ouder was dan ik. Hij wist dat ik al jaren een leuke relatie had, en dat ik absoluut geen interesse in hem had. We kwamen terug van een netwerkevenement. Hij legde zijn hand op mijn been en vertelde me wat hij allemaal met me wilde doen. Ik ging in ‘schadebeperkingsmodus’, wat ook wel de-escalatie wordt genoemd en waar veel vrouwen zich in zullen herkennen. Ik lachte een harde kameraadschappelijke lach, pakte zijn hand ferm in de mijne en legde hem terug op zijn eigen been, “Zullen we die maar even daar laten liggen?” Eenmaal thuis wist ik niet hoe snel ik de auto uit moest sprinten.

In de sauna op de sportschool heb ik meegemaakt dat een man naar me keek en zichzelf onder zijn handdoek bevredigde. We waren alleen in de sauna en het was doodeng. Waar ik de moed vandaan haalde weet ik niet, maar ik ging rechtop zitten, keek hem strak aan en zei, “Wat jij nu doet kan echt niet. Ik wil dat je nu onmiddellijk weggaat.” Dat heeft hij ook gedaan, maar mijn saunamoment was verpest.

En dan hebben we het nog niet gehad over alle keren dat ik in mijn billen ben geknepen of grove opmerkingen en grappen te verduren heb gehad.

 

Onveiligheid en stress in het vrouwelijk lichaam

 

Naomi Wolf heeft een prachtig en belangrijk boek geschreven met de titel ‘Vagina’. Daarin stelt ze op basis van verschillende onderzoeken vast dat er in het vaginagebied een complex zenuwstelsel aan het werk is dat continu verbinding houdt met de ruggengraat en hersenen. (Gaat dit boek lezen!).

De hersenen sturen een signaal naar het autonome zenuwstelsel, dat weer een signaal stuurt naar de vagina. Is een vrouw ontspannen, dan kan ze meer genieten van seks en zich diep overgeven aan de ervaring. Maar ze voelt zich ook in het dagelijks leven meer ontspannen en gelukkig.

De spieren in het bekkenbodemgebied, rondom de vagina, trekken samen bij gevoelens van angst, onzekerheid en onveiligheid. Een oersysteem om het vrouwelijk lichaam te beschermen. Deze verkramping is niet altijd duidelijk te merken, want er zijn talloze kleine spiertjes in dit gebied. Wanneer er (onbewust) blokkades zijn in het vaginale en bekkenbodemgebied, worden er blijvend signalen naar de hersenen gestuurd dat de vrouw alert moet zijn. Hierdoor ervaart ze minder plezier en meer stress in het dagelijks leven. Als de verkramping groot is, kan zij zich bovendien afgestompt, vlak en dof voelen.

Ik heb inmiddels al veel vrouwen gecoacht die een dergelijke ervaring beschrijven. Gecombineerd met het gevoel ‘er niet helemaal te zijn’. Het raakt me altijd weer diep als iemand met zo’n verhaal bij me komt. Want wij vrouwen hebben het vermogen om zo diep te voelen, ervaren en genieten. Niet alleen van seks. Van alles in het leven. Maar de meeste vrouwen zijn gedeeltelijk uitgecheckt uit hun lichaam. Een bijna traumatische reactie op waar we dagelijks mee om moeten gaan.

We leven in wereld die seksueel hartstikke onveilig is voor vrouwen. Op zijn minst vóelt het onveilig. Neem bijvoorbeeld de grappen over ons lichaam of het lichaam van een andere vrouw. Waar we dan vooral niet flauw over moeten doen, maar gewoon mee moeten dealen. Het is toch niet serieus bedoeld?

Het is niet gek dat er zo gedacht wordt. Dit is de boodschap die dagelijks aan ons verkocht wordt. De reclame- en entertainmentindustrie gebruikt het vrouwelijk lichaam als ding om andere dingen mee te verkopen. Want ja, sex sells… Anno 2016 / 2017 is een man de baas van een ontwikkeld land gemaakt die openlijk roept dat je vrouwen bij hun ‘pussy’ moet grijpen. En we weten dat dit niet de enige hooggeplaatste persoon is die het bon ton vindt om dit soort dingen te zeggen. Het is locker room banter. Kleedkamergrappen.

Toch zijn dit geen grappen. Ze worden door het vrouwelijk brein en bekkenbodemgebied ervaren als regelrechte dreiging, zoals Naomi Wolf beschreef. En dat maakt dat wij vrouwen waakzaam worden over onze veiligheid. Vooral omdat deze grappen, en de wijze waarop vrouwen worden afgebeeld in de reclame en media een dagelijks terugkerend programma zijn. Het beïnvloed onbewust de wijze waarop wij naar onszelf en de wereld kijken.

En ik kan me alleen maar afvragen wat het met het mannelijk brein doet…

 

Beperkt in je vrijheid

 

Persoonlijk lijkt het me heerlijk om in mijn eentje een lange boswandeling te maken.

Maar ik durf niet.

Ik zeg dat hier zo open, omdat ik weet dat ik in de ogen van veel mensen een heel vrijgevochten vrouw ben. Ik zit lekker in mijn lichaam, voel me mooi en goed. En ik kan me uitspreken. Ik dans. Ik lach. Ik huil. Ik schreeuw. Ik hou ontzettend veel van alle mooie, sterke en liefdevolle mannen op deze planeet. Ik voel me diep verbonden met mijn medevrouwen. Ik kan voor mezelf opkomen.

En toch durf ik niet in mijn eentje het bos in.

Want je weet nooit wie je tegenkomt en dan ben je toch alleen…

Een overweging die de gemiddelde man niet eens zou maken. Als hij het bos in wil, gaat hij het bos in.

Dit is enkel om aan te geven dat er een basisonveiligheid bestaat voor vrouwen.

 

Seksuele agressie, dreiging en burn-out

 

Geloof ik dat de aanhoudende seksuele dreiging voor vrouwen zorgt voor meer stress en zelfs burn-out?

Ja.

Point blanc.

Uit seksuele dreiging en seksueel geweld ontstaan aan de kant van het slachtoffer patronen. Als je bijvoorbeeld niet geloofd wordt of je weet niet goed hoe je kunt aankaarten dat er iets mis is (misschien omdat je erg jong bent), dan leer je ongemerkt dat het normaal is om over je grenzen te gaan.

Dit hoeft niet altijd over seksuele grenzen te gaan. Het kan ook op een ander gebied zijn. Ik heb zelf ervaren dat de overschrijding van mijn grenzen op jonge leeftijd ervoor heeft gezorgd dat ik zelf minder naar mijn lichaam ging luisteren (ik was immers gedeeltelijk uitgecheckt). Daardoor voelde ik het ook niet aan als werk me teveel stress kostte.

Stress was al vanaf jonge leeftijd de basiservaring in mijn lichaam. En zoals je kunt afleiden uit Naomi Wolf’s boek geldt dit waarschijnlijk voor de meeste vrouwen.

Het is bewezen dat zelfs reclames of harde grappen over seksueel geweld (“Daar moet een piemel in” en “Zij heeft gewoon een goede beurt nodig”) al bij vrouwen een stressreactie triggeren en tot verkramping van de spieren in het bekkenbodemgebied leidt.

 

De verandering die we als maatschappij moeten maken

 

Het spreekt voor zich dat nare seksuele ervaringen kunnen zorgen voor trauma en een verminderd gevoel van vrijheid, ontspanning en plezier. Maar het houdt daar niet op.

Er moet iets fundamenteel veranderen in de manier waarop er nu wordt gekeken naar het vrouwelijk lichaam en de wijze waarop we ermee omgaan. Zo lang het vrouwelijk lichaam meer wordt gezien als een plakplaatje waar je een mening over mag hebben, dan een levende gevoelservaring, bestaat er onzekerheid en angst. Als vrouwen nog over straat lopen met een sleutelbos in de hand om een mogelijke aanval af te weren, we niet in ons eentje het bos in durven, we bellen met onze vriend als we ‘s avonds laat op de fiets naar huis rijden…

Zo lang bestaat er onveiligheid.

En onveiligheid creëert een wetenschappelijk bewezen kooi voor vrouwen. In hun eigen lichaam en brein, bovendien. Een kooi die vreselijk lastig open te breken is. Zeker omdat het zo onbewust gebeurt en we er allemaal in lijken te leven.

De wereld heeft vrouwen nodig die stap voor stap de vrijheid opzoeken in hun eigen lichaamsbeleving en de vrije uiting van hun ziel. We hebben mannen nodig die hun mannelijkheid niet laten afhangen van het ‘recht’ om grove grappen te mogen maken over vrouwen, of in hun billen te mogen knijpen in het voorbijlopen. En die elkaar op de werkvloer bovendien durven aanspreken op seksistische opmerkingen, in plaats van (al dan niet gegeneerd) mee te lachen. Want die zogenaamde kleedkamergrappen creëeren het kader waarbinnen verdergaand seksueel overschrijdend gedrag naar vrouwen ook eerder tot uiting kan komen.

 

Agressie is niet hetzelfde als assertiviteit.

Verwoesting is niet hetzelfde als kracht.

 

Boys will be boys…

 

Which is why we need men.

 

Liefs, Nien

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hmm ja onbewust. Ik ben blij dat ik weinig last heb van bovenstaande. Op mijn 15e/16e vond ik dat ik om 12 uur s nachts ook prima alleen naar huis kon fietsen, mijn ouders niet, dus fietste altijd met anderen. Ook nu trek ik er regelmatig alleen met tent te voet op uit. Alleen het bos in, is chill. Maar onbewust en zeker met nieuws van afgelopen weken toch oplettender zodra het maar iets begint te schemeren, mijn vriend laat ik weten wanneer ik ga lopen en wanneer ik weer ergens ben. Huisgenoot vroeg of ik wild kampeerde, nee dat doe ik niet. Sta liever op een camping, voelt veiliger. Dus ja onbewust, zit ‘t er toch wel in.

JongBurnout

Ja, gek om je dat te realiseren, he? Ik dacht ook dat ik 100 procent vrij was… Tot ik er echt over na ging denken en ontdekte dat ik niet in het donker door steegjes of parkjes loop en dus niet het bos in durf alleen. En dan zijn er nog zoveel vrouwen die zelfs nog minder durven. Het was echt een wake-up call voor me om dat te beseffen.

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)

Volg je Jong Burnout al op Facebook?

Als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen, winacties en extra inspiratie ontvangen.